هر سال جزو رشته هایی که رقابت پذیرش آن در گروه تجربی بسیار سنگین است، رشته دندانپزشکی در ردیف های اول قرار می گیرد. بخشی از این استقبال به امکان راه اندازی مطب مستقل برمی گردد، نه فقط به جایگاه اجتماعی این حرفه. عامل دیگر هم ترکیب کار دستی و علمی است؛ داوطلبی که هم به علوم پایه علاقه دارد و هم از کار عملی و دقیق با دست لذت می برد، معمولا این رشته را جذاب تر از بسیاری از رشته های دیگر علوم پزشکی می بیند.
در ادامه می خوانید
مدت و ساختار تحصیل
طول مدت تحصیل دندانپزشکی در دوره عمومی نزدیک به شش سال است و شامل دو بخش علوم پایه و بالینی می شود. سال های پایانی این دوره در کلینیک آموزشی دانشگاه و زیر نظر اساتید سپری می شود، جایی که دانشجو برای اولین بار روی بیمار واقعی کار می کند و مهارت های عملی خودش را شکل می دهد. این بخش بالینی معمولا سخت ترین و در عین حال کاربردی ترین قسمت دوره برای دانشجویان است، چون تفاوت بین دانستن نظری و انجام درست یک درمان را روشن می کند. علاوه بر این، دندانپزشکی از معدود رشته هایی است که حتی بعد از فارغ التحصیلی هم نیاز به یادگیری مداوم دارد، چون متریال ها و روش های درمانی هر چند سال یک بار به روز می شوند.
گرایش های تخصصی بعد از دکترای عمومی
بعد از پایان دکترای عمومی، بسیاری از فارغ التحصیلان برای گرایش هایی مثل ارتودنسی، ایمپلنت، یا جراحی فک و صورت وارد دوره های تخصصی می شوند. این مسیر چند سال دیگر به کل دوره اضافه می کند، اما معمولا با درآمد و جایگاه بالاتری همراه است و رقابت پذیرش آن هم به همان اندازه سنگین است. برخی دندانپزشکان هم ترجیح می دهند بدون گذراندن تخصص، مستقیم وارد بازار کار عمومی شوند و مهارتشان را در عمل و با تجربه روزمره کلینیک گسترش دهند. برخی فارغ التحصیلان هم برای تحصیل و کسب تجربه به کشورهای دیگر می روند و بعد از بازگشت، مهارت های به روزتری نسبت به همکاران خود ارائه می دهند.
بازار کار و راه اندازی مطب
بازار کار رشته دندانپزشکی بیشتر حول محور مطب خصوصی می چرخد، هرچند همکاری با کلینیک های دندانپزشکی و بخش های دولتی هم گزینه های دیگری هستند. راه اندازی یک مطب مستقل هزینه اولیه قابل توجهی دارد، از اجاره فضا تا خرید تجهیزات، مثل خرید صندلی پزشکی و دستگاه های تصویربرداری، که باید از همان ابتدا در برنامه مالی دندانپزشک تازه فارغ التحصیل لحاظ شود. بسیاری از فارغ التحصیلان تازه کار، پیش از راه اندازی مطب مستقل، مدتی را به صورت همکار در مطب یا کلینیک یک دندانپزشک باتجربه تر کار می کنند تا هم سرمایه اولیه جمع کنند و هم تجربه عملی بیشتری کسب کنند. دندانپزشکانی که در شهرهای کوچک تر فعالیت می کنند، معمولا با رقابت کمتری روبرو هستند، در حالی که در شهرهای بزرگ باید بیشتر روی کیفیت خدمات و تجربه بیمار سرمایه گذاری کنند تا از میان تعداد زیاد مطب های مشابه متمایز شوند.
درآمد رشته دندانپزشکی
درآمد رشته دندانپزشکی در سال های اول کار معمولا محدودتر است، چون بخشی از درآمد صرف بازپرداخت هزینه راه اندازی مطب می شود. با گذشت زمان و شکل گیری بیماران ثابت، این درآمد روند صعودی پیدا می کند و به یکی از بالاترین سطوح درآمد در بین مشاغل پزشکی می رسد. موقعیت جغرافیایی مطب، نوع خدماتی که ارائه می شود، و مهارت دندانپزشک در برقراری ارتباط با بیمار، هر سه روی سرعت این رشد درآمد اثر می گذارند. دندانپزشکانی که خدمات زیبایی و ترمیمی تخصصی تر ارائه می دهند، معمولا نسبت به کسانی که فقط درمان های پایه انجام می دهند، به سطح درآمد بالاتر زودتر می رسند.
جمع بندی
دندانپزشکی رشته ای است که هزینه و زمان زیادی از داوطلب می گیرد، اما در ازای آن استقلال شغلی بالایی هم می دهد. کسی که این رشته را انتخاب می کند، باید از همان سال اول برای یک دوره طولانی آماده باشد، نه فقط برای قبولی در کنکور.