بخش زیادی از امتحان نهایی زبان انگلیسی به سوالات چهارگزینه ای اختصاص دارد، اما یک بخش کوچک آن، نوشتن است؛ همان بخشی که خیلی از دانش آموزان کمترین تمرین را رویش انجام داده اند. پاراگراف نویسی زبان انگلیسی دقیقاً همین بخش کم تمرین شده است، با این که نمره اش به همان اندازه بخش تستی در معدل نهایی اثر دارد. دلیل این کم توجهی معمولا این است که دانش آموز فکر می کند نوشتن را بلد است و نیازی به تمرین جداگانه ندارد.
در ادامه می خوانید
ساختار پاراگراف نویسی در امتحان نهایی
یک پاراگراف استاندارد از یک جمله موضوع، چند جمله توضیحی، و یک جمله جمع بندی تشکیل می شود. رعایت همین ترتیب ساده، حتی با دایره واژگان محدود، نمره بخش نوشتاری را به طور محسوسی بالا می برد. طول مناسب برای این نوع پاراگراف معمولا بین شش تا ده جمله است، نه بیشتر، چون هدف امتحان نهایی سنجش توانایی نوشتن ساختارمند است، نه نوشتن یک متن طولانی.
برای بقیه بخش های این درس هم روش خواندن زبان انگلیسی نهایی با روش آماده شدن برای کنکور فرق دارد، چون تمرکز بیشتر روی متن دقیق کتاب درسی است، نه فقط گرامر و لغت جدا از متن.
نحوه نوشتن رایتینگ امتحان نهایی
نحوه نوشتن رایتینگ امتحان نهایی معمولاً از یک موضوع مشخص و آشنا شروع می شود، نه یک عنوان کاملا تازه. دانش آموز می تواند از جملاتی که قبلا در کتاب درسی دیده استفاده کند، به شرط آن که آن ها را با موضوع سوال تطبیق دهد، نه اینکه کلمه به کلمه کپی کند.
نوشتن پیش نویس روی برگه چرک نویس، پیش از انتقال پاسخ نهایی، هم از خط خوردگی زیاد جلوگیری می کند و هم به دانش آموز اجازه می دهد ساختار جمله ها را یک بار مرور کند.
تمرین منظم برای تقویت این بخش
بهترین راه برای بهتر شدن در این بخش، نوشتن منظم پاراگراف های کوتاه درباره موضوعات آشنا مثل خانواده، مدرسه، یا علایق شخصی است، نه فقط حل تست های چهارگزینه ای. این تمرین حتی اگر هفته ای یک یا دو بار انجام شود، به مرور روی سرعت و دقت نوشتن اثر می گذارد.
مقایسه پاراگراف نوشته شده با نمونه های موجود در کتاب درسی هم یک روش ساده برای پیدا کردن نقطه ضعف های تکراری است، بدون نیاز به معلم خصوصی یا کلاس اضافه. حتی خواندن بلند پاراگراف نوشته شده، گاهی جمله های ناجور یا خیلی طولانی را زودتر از خواندن ساکت نشان می دهد.
نمونه موضوعات رایج پاراگراف نویسی
موضوعات رایج این بخش معمولا حول محور زندگی روزمره است: معرفی یک عضو خانواده، توضیح یک روز معمولی، یا بیان یک برنامه آینده. این موضوعات نیازی به اطلاعات تخصصی ندارند و بیشتر ساختار نوشتاری داوطلب را می سنجند.
آشنایی از قبل با این نوع موضوعات، یعنی دانش آموز وقت جلسه امتحان را صرف فکر کردن درباره محتوا نمی کند و بیشتر تمرکزش روی ساختار جمله ها و درستی گرامر می ماند، که همان چیزی است که در نمره دهی این بخش اهمیت دارد.
اشتباهات رایج در رایتینگ امتحان نهایی زبان
رایتینگ امتحان نهایی زبان بیشتر وقت ها به خاطر چند اشتباه تکراری نمره کم می آورد: جمله های خیلی طولانی و پیچیده، ترجمه کلمه به کلمه از فارسی، و نداشتن جمله پایانی مشخص. اصلاح همین چند مورد ساده، بدون نیاز به دایره واژگان بزرگ، می تواند نتیجه را بهتر کند.
استفاده از لغاتی که دانش آموز مطمئن نیست دقیق ترجمه شده اند هم یکی از دلایل رایج افت نمره است؛ در چنین مواردی، یک کلمه ساده تر اما درست، همیشه بهتر از یک کلمه پیچیده و نادرست است.
جمع بندی
پاراگراف نویسی بخشی از نمره امتحان نهایی زبان است که با تمرین کم، نتیجه قابل توجهی می دهد. چند بار تمرین نوشتن پاراگراف های کوتاه با ساختار مشخص، بیشتر از حفظ کردن لغت های پراکنده به این بخش از نمره کمک می کند. نتیجه این تمرین کوچک، معمولا خیلی زودتر از حد انتظار در نمره امتحان دیده می شود.