در پایه ی دوازدهم، برنامه ی مدرسه و برنامه ی کنکور در نگاه اول دو مسیر جدا به نظر می رسند که وقت همدیگر را می گیرند. اما مسئله ی اصلی انتخاب بین این دو نیست، بلکه پیدا کردن یک تعادل بین مدرسه و کنکور است که هر دو را همزمان جلو ببرد بدون اینکه یکی قربانی دیگری شود.
در ادامه می خوانید
چرا مدرسه را نباید کامل کنار گذاشت
بعضی داوطلبان برای صرفه جویی در وقت، کلاس های مدرسه را جدی نمی گیرند و فقط برای امتحانات نهایی حاضر می شوند. این تصمیم دو مشکل دارد: اول اینکه معدل و نمرات امتحان نهایی هنوز در بخشی از پذیرش ها اثر دارد، دوم اینکه بی نظمی در حضور مدرسه معمولا به بی نظمی در کل برنامه ی روزانه هم سرایت می کند. راه حل بهتر، حفظ حضور فعال در مدرسه و استفاده هوشمندانه از همان ساعت هاست؛ این کار به تمرکز بیشتر هنگام مطالعه هم کمک می کند چون ذهن دیگر درگیر عقب افتادن از مدرسه نیست. علاوه بر این، خیلی از دانشگاه ها و رشته ها هنوز به معدل کتبی به عنوان بخشی از سوابق تحصیلی نگاه می کنند، پس نادیده گرفتن کامل مدرسه ریسک بی دلیلی است.
مدیریت مطالعه در کنار مدرسه
مدیریت مطالعه در کنار مدرسه یعنی به جای دو برنامه ی جدا برای مدرسه و کنکور، یک برنامه ی واحد بچینید که ساعت های مدرسه هم در آن دیده شده باشد. مثلا زمان کلاس های تئوری را برای مرور نکات کنکوری همان درس استفاده کنید، یا زنگ های خالی مدرسه را به جای گفتگوی بی هدف، به حل چند تست اختصاص دهید. این رویکرد در واقع همان اصل روش مطالعه در زمان کم است که برای دانش آموزان شاغل به تحصیل حیاتی است و جلوی هدررفت ساعت های پراکنده ی روز را می گیرد.
یک نمونه از برنامه ی هفتگی ترکیبی
یک داوطلب دوازدهمی می تواند صبح ها که کلاس های اصلی مدرسه برگزار می شود را کاملا به همان درس ها اختصاص دهد، عصرها را به دو یا سه ساعت مطالعه ی متمرکز کنکور، و شب ها را به یک دور کوتاه مرور و حل چند تست بگذراند. در روزهایی که امتحان مدرسه نزدیک است، ترتیب کمی جابه جا می شود و سهم بیشتری به همان درس امتحانی داده می شود، بدون اینکه کل برنامه ی هفته به هم بریزد.
برنامه ریزی مدرسه و کنکور
برنامه ریزی مدرسه و کنکور باید هفتگی نوشته شود، نه روزانه، چون برنامه ی مدرسه در روزهای مختلف هفته فرق می کند. یک جدول هفتگی ساده بکشید، ابتدا ساعت های ثابت مدرسه و امتحانات نزدیک را در آن مشخص کنید، بعد ساعت های خالی باقی مانده را بین دروس اختصاصی کنکور تقسیم کنید. اولویت با درس هایی باشد که هم در امتحان نهایی و هم در کنکور سهم بیشتری دارند، چون زمان گذاشتن رویشان دو نتیجه همزمان می دهد.
وقتی مدرسه با کنکور تداخل زمانی پیدا می کند
در هفته های امتحانات نهایی یا پروژه های مدرسه، طبیعی است که زمان کمتری برای مطالعه ی اختصاصی کنکور باقی بماند. در این هفته ها به جای تلاش برای حفظ حجم همیشگی مطالعه ی کنکور که معمولا با خستگی و افت کیفیت همراه می شود، بهتر است حجم را آگاهانه کم کنید و روی مرور سریع و تست های کوتاه تمرکز کنید، نه یادگیری مبحث تازه. به محض تمام شدن امتحانات، می توانید همان هفته یک یا دو جلسه ی اضافه برای جبران کوتاهی احتمالی بگذارید. این نوع انعطاف، بهتر از پافشاری روی برنامه ی ثابت در هفته ای است که اصلا امکان اجرای کامل آن وجود ندارد.
جمع بندی
تعادل بین مدرسه و کنکور یک بار برای همیشه ساخته نمی شود؛ هر چند هفته باید سر بزنید و برنامه را با تغییر حجم امتحانات مدرسه هماهنگ کنید. اگر این هماهنگی را حفظ کنید و اصول برنامه ریزی کنکور را هم فراموش نکنید، مدرسه به جای یک مسیر جدا و خسته کننده، به بخشی از مسیر آماده شدن برای کنکور تبدیل می شود. این نوع بازبینی هفتگی، تفاوت اصلی بین داوطلبی است که تا آخر سال با انرژی ادامه می دهد و داوطلبی که وسط راه خسته و بی برنامه می شود.