نام رشته نوازندگی موسیقی جهانی برای خیلی از داوطلبان گروه هنر ناآشناست، چون در کنار رشته های شناخته شده تری مثل موسیقی ایرانی یا آهنگسازی کمتر دیده می شود. این رشته روی سازهای غیرایرانی و سبک های موسیقی بین المللی تمرکز دارد و برای کسی که پیش از کنکور هم پیشینه ی نوازندگی داشته باشد، مسیر روشن تری است. تفاوت اصلی آن با رشته های مشابه در نوع ساز و سبک اجراست، نه در سطح دشواری آزمون ورودی.
در ادامه می خوانید
چه کسانی مناسب این رشته اند
ورود به این رشته معمولاً به آزمون عملی موسیقی هم نیاز دارد، نه فقط نمره ی دروس تخصصی گروه هنر. داوطلبی که پیش تر نزد یک استاد نوازندگی آموزش دیده و روی یک ساز خارجی مثل پیانو، گیتار کلاسیک یا ویولن تسلط دارد، شانس بیشتری برای موفقیت در بخش عملی دارد. کسی که تازه شروع کرده باشد، معمولاً باید زمان بیشتری را قبل از کنکور صرف تمرین ساز کند.
در آزمون عملی معمولاً از داوطلب خواسته می شود چند قطعه از سطوح مختلف اجرا کند و گاهی توانایی نت خوانی یا هم نوازی هم سنجیده می شود. کسانی که تجربه ی اجرای گروهی، مثل عضویت در یک ارکستر مدرسه یا گروه موسیقی محلی، دارند معمولاً با فضای آزمون عملی راحت تر کنار می آیند، چون استرس اجرای زنده برایشان تازگی ندارد. شروع زودتر تمرین، حداقل یک تا دو سال پیش از کنکور، به داوطلب فرصت می دهد مهارت تکنیکی لازم برای اجرای قطعات پیچیده تر را به دست بیاورد، چون رسیدن به سطح قابل قبول برای آزمون عملی معمولاً زمان بیشتری از دروس تئوری نیاز دارد.
مقایسه با رشته نوازندگی موسیقی ایرانی
سوال رایج دیگر این است که تفاوت این رشته با انتخاب رشته نوازندگی موسیقی ایرانی چیست. تفاوت اصلی در نوع سازها و ریشه ی سبک هاست؛ نوازندگی موسیقی ایرانی حول سازهایی مثل تار، سه تار، و سنتور و دستگاه های موسیقی ایرانی می چرخد، در حالی که نسخه ی جهانی روی سازهای غربی و سبک هایی مثل کلاسیک، جز، یا پاپ بین المللی متمرکز است. داوطلبی که پیش تر روی یکی از این دو مسیر تمرین کرده، معمولاً باید همان مسیر را در کنکور هم دنبال کند، چون تغییر ساز اصلی در فاصله ی کوتاه تا آزمون عملی ریسک بالایی دارد.
ظرفیت محدود و دانشگاه های ارائه دهنده
ظرفیت پذیرش رشته نوازندگی موسیقی جهانی در قیاس با کل ظرفیت گروه هنر بسیار کم است و معمولاً فقط چند دانشگاه هنری آن را ارائه می دهند. دانشگاه های رشته نوازندگی موسیقی جهانی هر سال ممکن است در دفترچه تغییر کنند، پس بررسی فهرست به روز دفترچه ی انتخاب رشته پیش از هر تصمیمی ضروری است. از آنجا که تعداد پذیرفته شدگان هر سال محدود است، آشنایی داوطلب با شیوه ی نمره دهی آزمون عملی هر دانشگاه هم اهمیت دارد، چون برخی دانشگاه ها وزن بیشتری برای تسلط تکنیکی قائل اند و برخی دیگر به حس اجرا و بداهه نوازی هم امتیاز می دهند.
مسیر بعد از فارغ التحصیلی
فارغ التحصیلان این رشته می توانند به عنوان نوازنده، مدرس موسیقی، یا عضو گروه های ارکستر فعالیت کنند. برخی هم وارد حوزه ی تولید موسیقی یا همکاری با گروه های اجرای زنده می شوند، حوزه ای که تقاضای ثابتی برای نوازندگان ماهر دارد. کسانی که به تحصیل تکمیلی علاقه دارند، اغلب به سمت انتخاب رشته آهنگسازی یا گرایش های تخصصی تر موسیقی در ارشد می روند.
تدریس خصوصی ساز هم یکی از مسیرهای رایج درآمدزایی برای فارغ التحصیلان این رشته است، به خصوص در سال های ابتدایی فعالیت حرفه ای که ورود به ارکسترهای بزرگ هنوز زمان می برد. ساخت شبکه ی ارتباطی با نوازندگان و گروه های موسیقی دیگر، معمولاً به اندازه ی مهارت فنی روی فرصت های شغلی این حوزه تاثیر دارد.
جمع بندی
رشته نوازندگی موسیقی جهانی برای علاقه مندان جدی به موسیقی، به خصوص کسانی با پیشینه ی عملی روی ساز، فرصتی تخصصی در گروه هنر است. آگاهی از ظرفیت محدود و دانشگاه های پذیرنده، انتخاب رشته را واقع بینانه تر می کند. پیش از ثبت نام در آزمون عملی، تمرین منظم و مشورت با یک مدرس با تجربه، شانس موفقیت را به طور محسوسی بالا می برد.