زیبایی شناسی تکاملی نظریه ای نسبتاً نو است که می گوید ترجیح های زیبایی در بشر ممکن است ریشه در نیازهای تکاملی داشته باشد. مثلاً علاقه انسان به چهره های متقارن را می توان با سازوکارهای ژنتیکی یا سلامت فیزیولوژیک مرتبط دانست. علوم میان رشته ای در اینجا ژنتیک، روانشناسی تکاملی و فلسفه هنر را کنار هم قرار می دهد تا توضیح دهد چرا برخی الگوهای زیبایی در جوامع مختلف مشترک است. البته بعد فرهنگی هم نمی توان نادیده گرفت؛ هنجارهای زیبایی در دوره ها و مناطق مختلف تغییر کرده است. اما برخی مطالعات می گویند دست کم بخشی از حس زیبایی شناسی ما در جذابیت مناظر سبز و پرآب یا صورت هایی که نشانه های سلامت دارند، به بقای نسل های گذشته بازمی گردد. از این منظر، سلیقه هنری انسان ممکن است آمیزه ای از آموزه های فرهنگی و میراثی ژنتیکی باشد که در گذر هزاره ها شکل گرفته است.
