فناوری در علوم انسانی مفهومی نسبتاً جدید است که از دیجیتال سازی متون تاریخی گرفته تا کاربرد هوش مصنوعی در تحلیل داده های ادبی را شامل می شود. علوم میان رشته ای اینجا مهم است؛ چون تاریخ دان یا زبان شناس برای بررسی انبوهی از اسناد، به ابزارهای داده کاوی و روش های کلان داده نیاز دارد. با به کارگیری نرم افزارهای پردازش زبان طبیعی می توان الگوهای زبانی را در متون کلاسیک کشف کرد یا با شبیه سازی رایانه ای سناریوهای تاریخی را بازآفرینی نمود. همچنین، هنر دیجیتال و موزه های مجازی امکان ارائه فراگیرتر فرهنگ و گذشته را فراهم می کنند. درعین حال، طرح مباحثی چون مالکیت فکری آثار دیجیتال و تغییر شیوه دسترسی مردم به منابع فرهنگی، جنبه های حقوقی و جامعه شناختی را نیز وارد می کند. این نشان می دهد علوم انسانی دیگر صرفاً متکی بر مطالعات سنتی نیست و ابزارهای تکنولوژیک، منظرهای تازه ای را برای پژوهش، یادگیری و انتشار دانش گشوده اند.
