سازمان یادگیرنده ساختاری است که از تجربه های قبلی و دانش افراد به طور مداوم می آموزد و خود را بازتعریف می کند. علوم میان رشته ای در اینجا انسان شناسی سازمانی، مدیریت دانش و روانشناسی یادگیری را در کنار هم قرار می دهد. چنین سازمانی نه تنها شکست ها را جریمه نمی کند، بلکه از آن ها درس می گیرد. حافظه نهادی شامل ثبت و توزیع این آموخته هاست تا دوباره اشتباهات تکرار نشوند و راهکارهای موفق، فرهنگ سازمان را غنی کنند.
به علاوه، فناوری اطلاعات می تواند سامانه های مدیریت دانش ایجاد کند که مستندات و تجربیات را ثبت و قابل جست وجو کند. اما مهم تر از فناوری، وجود فرهنگ شفافیت و انتقادپذیری است؛ جایی که ایده ها آزادانه تبادل شوند و افراد بدون ترس دیدگاه هایشان را طرح کنند. در نتیجه، خلاقیت افزایش می یابد و ظرفیت پاسخ گویی به تغییرات محیطی بالا می رود. سازمان یادگیرنده با پایگاه های داده و تحلیل های دوره ای به طور مستمر بهترین شیوه های کاری را شناسایی و به هنجار جمعی تبدیل می کند.
