اپی ژنتیک دریچهای نو گشوده است تا بدانیم وراثت صرفاً در ژن قفل نشده؛ بلکه عوامل بیرونی نظیر استرس، تغذیه و سبک زندگی بر خاموش و روشن شدن ژنها مؤثرند. علوم میان رشته ای اینجا ضروری است؛ چون بایستی دادههای مولکولی را با روانشناسی، جامعهشناسی و حتی آمارهای بالینی ترکیب کنیم. پژوهشهایی وجود دارد که نشان میدهد چرا اگر مادری در دوران بارداری تحتفشار روانی باشد، ممکن است فرزندش هم حساسیت بیشتری به اضطراب نشان دهد. به همین ترتیب، الگوهای رژیم غذایی یا شرایط اقلیمی نیز میتوانند بر بیان ژن نسلهای بعدی اثر بگذارند. بنابراین اپی ژنتیک، ساختاری منعطفتر از ژنتیک سنتی ارائه میکند و بر این باور است که محیط و ژنها در هم تنیدهاند. این بحث زمانی حساس میشود که به بیماریهای مزمنی چون دیابت، افسردگی یا انواع سرطان مرتبط میگردد. دادههای ما نشان میدهد مداخلات محیطی صحیح میتواند الگوهای نامطلوب اپی ژنتیک را تغییر دهد.
