تفکر استراتژیک به معنای توانایی دیدن چشمانداز بلندمدت، پیشبینی سناریوهای متعدد و تخصیص منابع بهگونهای است که منجر به رسیدن به اهداف کلان شود. در علوم میان رشته ای، این تفکر از نظریه بازیها، آیندهپژوهی، مدیریت ریسک و شناخت روندهای اقتصادی سود میبرد. فرد استراتژیست تلاش میکند در میان عدم قطعیتها و تحولات بازار یا محیط اجتماعی، مزیت رقابتی بیافریند. گاه ساختار SWOT (نقاط قوت، ضعف، فرصت، تهدید) یا روشهای دیگر تحلیلی برای شناخت وضعیت فعلی و احتمالات آینده به کار گرفته میشود.
در مدیریت و رهبری، تفکر استراتژیک فراتر از پیگیری کارهای روزمره است؛ یعنی جهتدهی کلی سازمان در طول زمان. رهبرانی که این نگرش را ندارند، ممکن است در دام تصمیمهای کوتاهمدت و واکنشی بیفتند. علاوه بر شناخت بازار و منابع، آگاهی از روندهای تکنولوژیک، تمایلات فرهنگی مشتریان و حتی تحولات سیاسی منطقهای، بخشی از ملزومات تفکر استراتژیک است.
