زیست سازمانی یا بوم شناسی سازمانی رویکردی است که سازمان ها را چونان موجوداتی زنده در یک اکوسیستم اقتصادی-اجتماعی می بیند. در دیدگاه علوم میان رشته ای، جامعه شناسی سازمان، مدیریت راهبردی و حتی بوم شناسی زیستی برای درک نحوه رقابت، انطباق و زایش یا مرگ سازمان ها به کار می روند. مانند گونه های زیستی، سازمان ها نیز در معرض انتخاب محیطی قرار دارند؛ اگر نتوانند با تغییرات بازار یا فناوری همگام شوند، تضعیف و حتی منقرض می شوند.
برخی سازمان ها با فرهنگ یادگیرنده و ساختار منعطف، در برابر طوفان های محیطی مقاوم ترند. زیست سازمانی، الگوی روابط درونی (مانند تقسیم وظایف و کانال های اطلاعاتی) و روابط بیرونی (مانند تأمین کنندگان، مشتریان و شرکا) را نیز تحلیل می کند. این نگرش کل نگرانه به مدیران امکان می دهد نحوه تعادل با محیط، تعامل با رقبا و تداوم بقا را بهتر برنامه ریزی کنند.
