جامعه شناسی بنیادی ترین ابزار برای شناخت ساختار و فرایند زندگی اجتماعی است. پژوهش در این عرصه بدون علوم میان رشته ای چندان به فراخور زندگی امروز نخواهد رسید. مثلاً بررسی خرده فرهنگ ها و طبقه اجتماعی نیازمند داده های مردم نگاری، تحلیل تاریخی، شاخص های اقتصادی و حتی دانسته های روانشناسی گروهی است. جامعه شناسی در نگاه من پویاست؛ رویدادهای گذشته می تواند نوری بر چرایی شکل گیری یک جنبش اجتماعی در زمان حال بیفکند و همزمان از یافته های روانشناسی اجتماعی برای درک تأثیر ذهنیت جمعی در اعتراضات یا باورهای عمومی کمک بگیرد. این که چطور گروه های مختلف جامعه سبک زندگی متفاوتی دارند یا چه عناصری منجر به نابرابری های اجتماعی می شود، فقط با همگرایی علوم امکان تحلیل دارد. همین همگرایی است که جامعه شناسی را از دانشی صرفاً تئوریک به ابزاری برای مدیریت و سیاست گذاری اجتماعی تبدیل می کند.
