تصمیم گیری جمعی زمانی است که گروهی از ذی نفعان یا کارشناسان با در نظر گرفتن دیدگاه های متنوع، به راهکار واحدی می رسند. علوم میان رشته ای اینجا سراغ روانشناسی گروه، نظریه بازی ها، جامعه شناسی قدرت و فنون تسهیلگری گفتگو می رود. اگر فرآیند به خوبی طراحی شود، تصمیم جمعی می تواند غنی تر از تصمیم فردی باشد؛ زیرا اطلاعات گسترده تری جمع آوری می شود و حس مالکیت و تعهد به نتیجه تقویت می گردد. اما خطرات هم وجود دارد؛ پدیده هم رنگی یا سلطه گروهی می تواند گفتگو را به سازش سطحی بکشاند. از سوی دیگر، تفرق منافع یا عدم شفافیت نقش ها، مانع رسیدن به توافق کارآمد می شود.
در سازمان ها و نهادهای دموکراتیک، تصمیم گیری جمعی روشی برای بهره گیری از خرد جمعی است. گاه از روش هایی نظیر طوفان فکری، کارگروه های تخصصی یا دلفی استفاده می شود تا تضاد نظرات مدیریت گردد و در نهایت، همه احساس کنند در تصمیم نقش دارند. درست است که این فرایند ممکن است وقت گیر باشد، اما در صورت اجرای موفق، کیفیت و مقبولیت نتایج بالا می رود.
