انعطاف پذیری قابلیتی است که فرد را قادر میسازد در برابر تغییرات ناگهانی، استراتژیها یا اهداف خود را بازنگری کند و بهترین واکنش ممکن را داشته باشد. در علوم میان رشته ای، این مفهوم ترکیبی از عوامل زیستی (میزان تطبیقپذیری مغز و جسم)، روانشناسی شناختی (گشودگی به تجربه و تحمل ابهام) و مباحث مدیریتی (مدیریت تغییر) است. شخص منعطف بهجای پافشاری بر یک روش، شیوههای گوناگونی را امتحان میکند و اگر شرایط جدید اقتضا کند، الگوهای فکری یا رفتاری خود را تغییر میدهد.
در توسعه فردی، انعطاف پذیری کمک میکند تا ما در مواجهه با ناکامیهای مقطعی یا پیشامدهای پیشبینینشده، سرخوردگی را تجربه نکنیم. همچنین، این ویژگی در محیطهای شغلی متغیر که بهسرعت ابزارها و دستورالعملها تغییر میکند، بسیار کاربردی است. انعطافپذیری ذهنی به معنی پذیرش ایدههای تازه، آمادگی برای یادگیری مجدد و دوری از تعصب بر الگوهای قبلی است. در نتیجه، هم بهرهوری افزایش مییابد و هم سلامت روان در برابر استرسهای تغییر حفظ میشود.
