مهارت حل تعارض به ما می آموزد چگونه در موقعیت های تنش زا و اختلاف نظر، گفت وگویی سازنده و منصفانه داشته باشیم. در رویکرد علوم میان رشته ای، نظریه های روانشناسی گروهی، مذاکره در علوم سیاسی و جامعه شناسی تعاملات فرهنگی همگی به میدان می آیند. وقتی اختلافی رخ می دهد، گاه نیاز است عوامل عاطفی را درک کنیم و گاه باید ساختار منافع را تحلیل کنیم. مهارت حل تعارض یعنی توان مدیریت هیجانات، شناخت سوگیری های ذهنی، گوش دادن مؤثر به طرف مقابل و یافتن راهکار مشترک.
در توسعه فردی، بسیاری از رابطه های شخصی و حرفه ای ممکن است به دلیل تعارض های حل نشده آسیب ببینند. یادگیری تکنیک های گفت وگوی همدلانه، جست وجوی منافع مشترک و پرهیز از تحکم یا پرخاشگری، پایه اصلی این مهارت است. هرچه افراد در سطح خرد این مهارت را بیشتر داشته باشند، احتمال کاهش تنش های خانوادگی یا کاری بالاتر می رود. در سطح کلان هم، مدیریت تعارض یک ملت با ملت دیگر نیازمند مذاکره های تخصصی و مشارکت همه جانبه است که به نوعی نسخه توسعه یافته همین مهارت هاست.
