روانشناسی تربیتی در پی فهم سازوکار یادگیری و آموزش است و با رویکرد علوم میان رشته ای، پیوندی میان روانشناسی رشد، علوم شناختی، مدیریت آموزشی و حتی علوم اعصاب برقرار می کند. این حیطه می گوید چگونه می توان دانش آموزان را با انگیزه و خلاقیت بیشتری به یادگیری ترغیب کرد. مثلاً تئوری های یادگیری اجتماعی می گویند الگوها یا همسالان چگونه بر یادگیری کودک اثر می گذارند. روانشناسی رشد بیان می کند چه زمانی ذهن کودک آمادگی مفاهیم انتزاعی را دارد. علوم اعصاب نشان می دهد ساختار مغز در کودکان چگونه با تمرین و تکرار شکل می گیرد. به همین ترتیب، تکنولوژی آموزشی هم می تواند ابزارهای جدید یادگیری الکترونیکی و چندرسانه ای ارائه دهد. همه اینها در کنار هم، شکل گیری رویکردهای مدرن آموزشی را ممکن می سازد که هم فردگرایی و تفاوت های شخصیتی را لحاظ کند و هم از پژوهش های کارآمد بهره ببرد.
