رشته مامایی از جمله رشته های پرمتقاضی گروه تجربی است و همین موضوع باعث می شود رتبه و درصد لازم برای پذیرش در آن هر سال کمی جابه جا شود. داوطلبانی که به دنبال تخمین شانس خود هستند، معمولا نگاهی به آخرین کارنامه های ثبت شده می اندازند تا ببینند فاصله وضعیت فعلی شان تا مرز پذیرش چقدر است. در ادامه بازه های رتبه و درصد دروس بر اساس همین کارنامه ها مرور می شود، و نکاتی درباره نحوه استفاده درست از این اعداد در برنامه ریزی هم بیان می شود.
در ادامه می خوانید
بازه رتبه در مناطق سهمیه بندی
در کارنامه های بررسی شده، رتبه لازم برای مامایی در منطقه یک از حدود 5011 تا 8411 در نوسان بوده است. در منطقه دو این بازه بالاتر می رود و به رقمی نزدیک به 13622 هم رسیده است. این فاصله بین دو منطقه، دقیقا همان چیزی است که باعث می شود مقایسه مستقیم رتبه دو داوطلب از دو منطقه متفاوت، بدون در نظر گرفتن سهمیه، گمراه کننده باشد. علاوه بر دوره روزانه، رشته مامایی در برخی دانشگاه ها به صورت پردیس خودگردان هم ارائه می شود که با پرداخت شهریه همراه است. رتبه پذیرش در این دوره معمولا نسبت به دوره روزانه بازتر است، و همین موضوع آن را به گزینه ای قابل بررسی برای داوطلبانی تبدیل می کند که رتبه شان به دوره روزانه نمی رسد.
حداقل درصد قبولی مامایی در دروس تخصصی
حداقل درصد قبولی مامایی در عمل یک بازه است نه یک رقم ثابت. درصد زیست شناسی در کارنامه های قبولی بین 28 تا 89 دیده شده و درصد شیمی هم در محدوده 20 تا 75 ثبت شده است. این پراکندگی زیاد نشان می دهد که ترکیب درصد دروس در بین پذیرفته شدگان بسیار متنوع بوده و یک نسخه واحد برای همه داوطلبان وجود ندارد.
چرا درصد دروس مامایی سراسری هر سال متفاوت است
یکی از دلایل اصلی این نوسان، تغییر تعداد شرکت کنندگان و سطح آمادگی جمعیت داوطلب در هر دوره کنکور است. وقتی درصد دروس مامایی سراسری در یک سال بالا می رود، رتبه های پذیرش هم معمولا فشرده تر می شوند، و برعکس. به همین دلیل، نگاه کردن به یک تک کارنامه از یک سال خاص نمی تواند مبنای قطعی برای تصمیم گیری باشد و بهتر است چند نمونه از سال های نزدیک به هم کنار هم دیده شوند. مقایسه با کارنامه قبولی مامایی 1406 در کنار سال های قبل از آن هم می تواند تصویر کامل تری از روند تغییرات بدهد.
تفاوت سهمیه های خاص و اثر آن ها بر رتبه
در کنار سهمیه مناطق سه گانه، بخشی از ظرفیت رشته مامایی هم به سهمیه های خاص اختصاص دارد که شرایط پذیرش متفاوتی نسبت به سهمیه عادی دارند. رتبه در این سهمیه ها معمولا با رتبه در سهمیه منطقه قابل مقایسه مستقیم نیست، چون هم جمعیت رقیب و هم ظرفیت اختصاص یافته به آن ها متفاوت است. داوطلبی که واجد شرایط بیش از یک سهمیه است، باید هر دو رتبه خود را به صورت جداگانه با جدول های مربوط به همان سهمیه مقایسه کند، نه با جدول عمومی منطقه، تا تخمین دقیق تری از شانس پذیرش خود به دست بیاورد.
نکته پایانی برای داوطلبان
با در نظر گرفتن این نوسان ها، توصیه عملی این است که داوطلب به جای هدف گذاری روی پایین ترین رتبه دیده شده، میانگین چند سال اخیر را مبنا قرار دهد و کمی فاصله اطمینان هم برای خودش در نظر بگیرد. توجه به سهمیه منطقه ای، تفاوت دانشگاه ها در همان رشته، و بررسی روند چند ساله، سه نکته ای هستند که کنار عدد خام درصد و رتبه باید دیده شوند تا برنامه ریزی نهایی واقع بینانه باشد. همچنین بررسی ظرفیت پذیرش هر دانشگاه در کنار رتبه، تصویر کامل تری از شانس واقعی به دست می دهد، چون دانشگاهی با ظرفیت بیشتر، حتی با رتبه های نزدیک به هم، می تواند نتیجه متفاوتی نسبت به دانشگاهی با ظرفیت محدود داشته باشد.