هر تیم یا باشگاه ورزشی موفق، پشت سرش یک مربی با دانش تخصصی دارد که فقط تجربه بازی کردن کافی نیست. رشته مربیگری ورزشی برای همین آموزش تخصصی طراحی شده و ترکیبی از دانش علمی ورزش و مهارت آموزش دادن به دیگران را در اختیار دانشجو می گذارد.
این رشته برای علاقه مندان به ورزش که می خواهند مسیر آموزشی را دنبال کنند، گزینه مناسبی است. این رشته به خصوص برای ورزشکارانی که دوران قهرمانی خودشان را پشت سر گذاشته اند و می خواهند در ورزش بمانند، مسیر طبیعی محسوب می شود.
در ادامه می خوانید
تفاوت این رشته با علوم ورزشی عمومی
برخلاف رشته های عمومی تر ورزشی که طیف وسیعی از گرایش ها را پوشش می دهند، این رشته مستقیم روی مهارت های مربیگری، تمرین دهی و برنامه ریزی تمرین متمرکز است.
دانشجو با اصول فیزیولوژی ورزش، روانشناسی ورزشی و روش های آموزش تکنیک های ورزشی آشنا می شود، نه فقط تئوری کلی حرکت شناسی. بخشی از واحدهای درسی هم به شکل عملی و در سالن تمرین برگزار می شود. دانشجو همچنین با اصول تغذیه ورزشی و پیشگیری از آسیب دیدگی آشنا می شود، چون یک مربی خوب باید بتواند وضعیت جسمانی ورزشکار را هم ارزیابی کند.
مهارت های عملی مورد نیاز مربیگری
توانایی برقراری ارتباط موثر با ورزشکاران در سنین مختلف، از کودک تا بزرگسال، یکی از مهارت هایی است که فراتر از دانش تئوری کلاسی نیاز دارد. صبر، انگیزه دادن و توانایی مدیریت گروه هم از ویژگی هایی است که در عمل اهمیت پیدا می کند.
بسیاری از دانشجویان این رشته در طول تحصیل، همزمان در باشگاه های محلی هم به عنوان دستیار مربی فعالیت می کنند تا مهارت های عملی خودشان را تقویت کنند.
دانشگاه های رشته مربیگری ورزشی
دانشگاه های رشته مربیگری ورزشی در بیشتر استان های کشور و در قالب دانشکده های تربیت بدنی فعالیت می کنند.
کیفیت امکانات ورزشی هر دانشگاه، از سالن های تمرین تا آزمایشگاه های فیزیولوژی، می تواند تفاوت زیادی در کیفیت آموزش عملی دانشجو ایجاد کند. ارتباط دانشگاه با فدراسیون های ورزشی استان هم می تواند فرصت های کارآموزی و مسابقات تمرینی بیشتری برای دانشجو فراهم کند.
ظرفیت پذیرش رشته مربیگری ورزشی
ظرفیت پذیرش رشته مربیگری ورزشی در دانشگاه های دولتی نسبتا محدود است، به خصوص چون این رشته اغلب نیاز به آزمون عملی یا شرایط جسمانی خاص در کنار آزمون کنکور دارد.
داوطلب باید پیش از انتخاب رشته، شرایط اختصاصی هر دانشگاه از جمله معاینه پزشکی و آزمون توانایی بدنی را بررسی کند تا در مراحل بعدی با مشکل مواجه نشود.
بازار کار و رشته های مرتبط
فارغ التحصیلان این رشته می توانند در باشگاه های ورزشی، تیم های مدرسه ای و باشگاه های حرفه ای مشغول شوند. برخی از آن ها هم به عنوان مربی بدنسازی شخصی یا مدرس ورزشی فعالیت می کنند. برخی از فارغ التحصیلان هم مسیر داوری ورزشی یا مدیریت باشگاه های کوچک را دنبال می کنند.
درآمد مربیان ورزشی معمولا به سطح باشگاه، تعداد ورزشکاران تحت آموزش و شهرت فردی مربی وابسته است، نه فقط مدرک دانشگاهی. به همین دلیل بسیاری از مربیان موفق، در کنار مدرک تحصیلی، دوره های تخصصی فدراسیون های ورزشی را هم می گذرانند.
کسانی که به جنبه های علمی تر و تحقیقاتی ورزش علاقه دارند، می توانند رشته علوم ورزشی را هم به عنوان مسیر جایگزین در نظر بگیرند، چون این رشته دامنه وسیع تری از گرایش ها را شامل می شود. آشنایی از قبل با شرایط ورود به رشته تربیت بدنی هم می تواند به داوطلب کمک کند فرآیند آزمون عملی را بهتر پیش بینی کند.
جمع بندی
رشته مربیگری ورزشی گزینه ای مناسب برای داوطلبانی است که هم به ورزش علاقه دارند و هم به آموزش دادن. آماده شدن برای شرایط پذیرش عملی، در کنار درصد قبولی کنکور، نقش مهمی در موفقیت این مسیر دارد. کسب تجربه عملی در کنار درس نظری، در این رشته بیشتر از خیلی رشته های دیگر روی موفقیت شغلی اثر می گذارد.