هر سال عده ای از دانش آموزان پایه دوازدهم، درست در آستانه ی سال کنکور، با یک پرسش عملی روبه رو می شوند: آیا باید سر کلاس های مدرسه حاضر شد یا وقت را صرف مطالعه ی مستقل کرد. مدرسه حضوری یا غیرحضوری دوازدهم پاسخ ثابتی برای همه ندارد و باید بر اساس شرایط درسی و روحی هر داوطلب سنجیده شود.
در ادامه می خوانید
چه زمانی حضور در مدرسه به نفع داوطلب است
رفتن به مدرسه در سال کنکور برای دانش آموزانی که هنوز نظم مطالعه ی مستقل ندارند، معمولا نتیجه ی بهتری می دهد. ساختار ثابت کلاس ها، حضور معلم، و فضای رقابتی بین همکلاسی ها جایگزین انگیزه ای می شود که در خانه به سختی حفظ می شود. برخی دبیران هم در همان کلاس های مدرسه نکاتی می دهند که در هیچ کتاب کمک درسی پیدا نمی شود.
عامل دیگر، دسترسی روزانه به مشاور مدرسه و هم صحبتی با دانش آموزان دیگر است. این تعامل مستمر، حتی برای داوطلبی که در خانه هم تمرکز خوبی دارد، می تواند فشار روانی روزهای پایانی سال را قابل تحمل تر کند و از احساس تنهایی در مسیر کنکور بکاهد.
مزایای مدرسه غیرحضوری در دوازدهم
مزایای مدرسه غیرحضوری دوازدهم بیشتر به مدیریت زمان برمی گردد. دانش آموزی که غیرحضوری می شود، ساعت های رفت و آمد و زنگ های تفریح را از دست نمی دهد و می تواند برنامه ی روزانه اش را کاملا متناسب با نقاط ضعف خودش بچیند، نه بر اساس سرعت متوسط کلاس درس.
این گزینه معمولا برای داوطلبانی مناسب تر است که پیش تر تجربه ی خودخوانی موفق داشته اند یا در پایه ی یازدهم پایه ی درسی نسبتا قوی ساخته اند. برای این گروه، زمان اضافه شده معمولا ارزش بیشتری از حضور فیزیکی در کلاس دارد، به شرطی که همان ساعت آزاد شده واقعا صرف مطالعه شود، نه فعالیت های جانبی.
نکات عملی پیش از غیرحضوری شدن
پیش از هر تصمیمی، باید از قوانین ثبت نام غیرحضوری در مدرسه ی مبدا یا مدرسه ی جدید مطلع شد، چون شرایط دقیق بین مدرسه ها فرق دارد. برخی مدارس امکان ثبت نام غیرحضوری با حفظ همان مدرسه را می دهند و برخی نیاز به انتقال پرونده به مدرسه ی دیگری دارند.
نکته ی دیگر، هماهنگی با خانواده پیش از تصمیم نهایی است. تصمیمی که فقط بر اساس یک روز خستگی گرفته شود، معمولا در میانه ی سال پشیمانی به همراه دارد؛ بهتر است این تصمیم با یک برنامه ی جایگزین مشخص برای پر کردن ساعت های خالی همراه باشد، نه صرفا حذف کردن مدرسه از برنامه ی روزانه.
تصمیم گیری مدرسه رفتن دوازدهم
تصمیم گیری مدرسه رفتن دوازدهم باید با یک ارزیابی صادقانه از میزان نظم شخصی شروع شود. داوطلبی که بدون فشار بیرونی هم برنامه اش را دنبال می کند، از غیرحضوری شدن سود بیشتری می برد؛ داوطلبی که به ساختار بیرونی وابسته است، معمولا در مدرسه نتیجه ی بهتری می گیرد.
مشورت با یک مشاور یا معلمی که وضعیت درسی فرد را از نزدیک می شناسد، این تصمیم را دقیق تر می کند. تصمیم نهایی هم لازم نیست برای کل سال ثابت بماند و می تواند بر اساس نتیجه ی چند هفته ی اول، دوباره بازبینی و اصلاح شود.
چالش های رایج مدرسه غیرحضوری
بزرگ ترین چالش دانش آموز غیرحضوری، نبود مسئولیت پذیری بیرونی است. وقتی هیچ کس روزانه غیبت یا تاخیر را پیگیری نمی کند، تعلل انداختن کارها به فردا خیلی راحت تر اتفاق می افتد و ممکن است هفته ها بدون احساس عقب ماندگی واقعی بگذرد. برای کاهش این ریسک، تعریف یک برنامه ی هفتگی با ساعت های مشخص شروع و پایان مطالعه، به جای یک برنامه ی کاملا آزاد و بدون مرز، معمولا موثرتر عمل می کند.
چالش دیگر، کاهش تعامل اجتماعی روزانه است که می تواند برای برخی دانش آموزان به احساس انزوا در طول سال تحصیلی منجر شود. برخی دانش آموزان غیرحضوری، با شرکت در کلاس های فوق برنامه یا دوره های آزمایشی حضوری، این بخش را جبران می کنند، بدون آنکه اصل تصمیم غیرحضوری بودن خود را کنار بگذارند.
جمع بندی
نه حضوری بودن به تنهایی تضمین موفقیت است، نه غیرحضوری شدن. آنچه واقعا اهمیت دارد، حفظ تعادل بین مدرسه و کنکور است؛ همراه با یک برنامه ریزی درسی پایه دوازدهم که واقع بینانه و قابل اجرا باشد، نه فقط جاه طلبانه روی کاغذ.