هر سال جمعی از داوطلبان تجربی به دنبال این پرسش هستند که برای ورود به رشته فیزیوتراپی چه سطحی از پاسخگویی در آزمون لازم است. پاسخ دقیق به این پرسش تنها با نگاه به کارنامه های واقعی داوطلبانی که در سال های اخیر پذیرفته شده اند به دست می آید، چون هیچ عدد ثابت و رسمی از پیش برای این رشته اعلام نمی شود. آنچه در ادامه می آید، جمع بندی از این کارنامه ها و بازه های رتبه در مناطق سه گانه است.
در ادامه می خوانید
دامنه رتبه قبولی در مناطق مختلف
بررسی کارنامه های پذیرفته شدگان دوره روزانه نشان می دهد رتبه لازم برای فیزیوتراپی در منطقه یک معمولا در بازه ای بین 1500 تا 2500 قرار می گیرد. در منطقه دو این عدد به فاصله محسوسی بازتر می شود و از حدود 2500 تا 4500 را در بر می گیرد، و در منطقه سه به دلیل ظرفیت های بومی، بازه ای گسترده تر از تقریبا 2000 تا 6000 دیده می شود. این اختلاف زیاد بین مناطق نشان می دهد که مقایسه رتبه شخصی با یک عدد واحد، بدون توجه به سهمیه منطقه ای، می تواند نتیجه گیری نادرستی به همراه داشته باشد.
برای مثال، در یکی از کارنامه های ثبت شده، پذیرفته شده دانشگاه علوم پزشکی تهران با رتبه ای نزدیک به 2199 و پذیرفته شده دانشگاه علوم پزشکی ایران با رتبه نزدیک به 3425 مشاهده شده اند؛ همچنین کارنامه ای با رتبه حدود 1714 برای دانشگاه شهید بهشتی ثبت شده است. این سه نمونه به خوبی نشان می دهند که حتی در یک منطقه، دانشگاه های مختلف با یکدیگر فاصله رتبه ای دارند.
سهم درصد دروس تخصصی از نتیجه نهایی
درصد دروس فیزیوتراپی سراسری در کارنامه های بررسی شده الگوی مشخصی دارد. درصد زیست شناسی در بیشتر این کارنامه ها بین 45 تا 80 در نوسان بوده و معمولا سهم اصلی را در نتیجه نهایی داشته است. درصد شیمی در بازه 26 تا 60 و درصد فیزیک در بازه 31 تا 70 ثبت شده اند. این پراکندگی نشان می دهد که رسیدن به یک ترکیب درصدی مشخص، مسیر واحدی ندارد و داوطلبان با آرایش های متفاوتی از درصد دروس توانسته اند در نهایت پذیرفته شوند، به شرط آنکه مجموع درصدها در سطح رقابتی رشته قرار بگیرد.
نوسان رتبه فیزیوتراپی بین سال های مختلف کنکور
یکی از نکاتی که کمتر در تحلیل های سطحی به آن پرداخته می شود، نوسان رتبه بین دوره های مختلف کنکور است. تعداد داوطلبانی که هر سال گروه تجربی را انتخاب می کنند، ظرفیت پذیرش دانشگاه ها در آن سال، و حتی سختی یا آسانی نسبی سوالات کنکور، همگی روی رتبه نهایی پذیرفته شدگان اثر می گذارند. به همین دلیل، رتبه ای که در یک سال برای پذیرش در فیزیوتراپی کافی بوده، ممکن است در سال بعد کافی نباشد، حتی اگر درصد دروس داوطلب دقیقا همان درصد سال قبل باشد. این موضوع اهمیت مقایسه چند ساله را، به جای تکیه بر یک سال خاص، دوچندان می کند.
حداقل درصد قبولی فیزیوتراپی و تفاوت آن با تراز
وقتی صحبت از حداقل درصد قبولی فیزیوتراپی می شود، باید توجه داشت که این عدد به تنهایی معیار کافی نیست، چون همان درصد در دو سال متفاوت می تواند دو رتبه کاملا متفاوت بسازد. عامل دیگری که در کنار درصد دروس بررسی می شود، تراز قبولی فیزیوتراپی سراسری است که سطح رقابت داوطلب را نسبت به کل جمعیت شرکت کننده در همان سال نشان می دهد. مقایسه همزمان درصد، رتبه و تراز، تصویر واقع بینانه تری از فاصله داوطلب تا این رشته ارائه می دهد.
جمع بندی برای برنامه ریزی داوطلبان
با توجه به نوسان رتبه و درصد بین سال های مختلف، توصیه معمول این است که داوطلب به جای تکیه بر یک عدد واحد، چند نمونه کارنامه واقعی از سال های اخیر را کنار هم قرار دهد و میانگین آن ها را مبنای هدف گذاری قرار دهد. همچنین باید در نظر داشت که ظرفیت پذیرش دانشگاه ها و تعداد داوطلبان هر سال کمی تغییر می کند، بنابراین بهتر است برنامه درسی بر اساس آخرین کارنامه های منتشرشده و با کمی فاصله اطمینان تنظیم شود، نه صرفا بر اساس پایین ترین یا بالاترین رقم دیده شده در جدول ها.