فاصله بین رتبه قبولی رشته مهندسی کامپیوتر در دانشگاه های مختلف کشور آن قدر زیاد است که خیلی از داوطلبان با دیدن رتبه ای زیر صد در یک دانشگاه و رتبه ای چند هزار در دانشگاهی دیگر، در تحلیل کارنامه خودشان دچار سردرگمی می شوند. این تفاوت نتیجه ترکیب چند عامل با هم است: نام و اعتبار دانشگاه، شهر محل تحصیل، سهمیه پذیرش و نوع دوره روزانه، نوبت دوم یا پردیس خودگردان.
در ادامه می خوانید
چرا رتبه دانشگاه های تراز اول این قدر پایین است
بر اساس آخرین کارنامه های موجود، در کنکور سراسری گروه ریاضی، رشته مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف در دوره روزانه منطقه یک با رتبه حدود 31 و در منطقه دو با رتبه حدود 27 پر شده است. همین رشته در دانشگاه تهران، رتبه های پذیرفته شده روزانه را در منطقه یک نزدیک به 124، در منطقه دو نزدیک به 88 و در منطقه سه نزدیک به 43 نشان می دهد. این سه عدد به تنهایی نشان می دهد که رتبه لازم برای مهندسی کامپیوتر حتی بین دو دانشگاه تراز اول هم می تواند چند برابر تفاوت داشته باشد، چه برسد به مقایسه با دانشگاه های سطح متوسط یا منطقه ای.
فاصله دانشگاه های صنعتی و پردیس های خودگردان
در لایه بعدی، دانشگاه های صنعتی و بزرگ غیر تهرانی قرار می گیرند. دانشگاه صنعتی اصفهان در دوره روزانه، رتبه پذیرش منطقه یک را حدود 1268 و منطقه دو را حدود 575 ثبت کرده است، یعنی فاصله ای چند برابری با شریف و تهران. دانشگاه فردوسی مشهد در دوره نوبت دوم منطقه یک رتبه ای نزدیک به 2260 داشته که نشان می دهد نوع دوره، حتی در یک دانشگاه معتبر، رتبه لازم را به شکل محسوسی تغییر می دهد. پردیس خودگردان دانشگاه هایی مثل شریف و امیرکبیر هم به همین ترتیب رتبه های بازتر و متفاوتی نسبت به دوره روزانه همان دانشگاه دارند؛ برای نمونه پردیس خودگردان شریف در منطقه یک رتبه ای نزدیک به 1923 و پردیس خودگردان امیرکبیر در منطقه دو رتبه ای نزدیک به 2690 داشته است.
دانشگاه های منطقه ای و بازه های رتبه باز
در سطح دانشگاه های کوچک تر و منطقه ای، بازه رتبه ها باز هم گسترده تر می شود. دانشگاه دامغان در منطقه سه با رتبه ای نزدیک به 2455 و دانشگاه رازی کرمانشاه در همان منطقه با رتبه ای نزدیک به 1566 دانشجوی مهندسی کامپیوتر پذیرفته اند، در حالی که دانشگاه ملایر در دوره نوبت دوم منطقه سه تا رتبه ای نزدیک به 18920 هم ظرفیت خالی داشته است. این عدد آخر به تنهایی نشان می دهد که کارنامه قبولی مهندسی کامپیوتر برای داوطلبانی با رتبه های بسیار پایین تر از رتبه های تک رقمی و دورقمی معروف هم می تواند به قبولی در همین رشته منتهی شود، منتها در دانشگاه و دوره ای متفاوت.
حداقل درصد و درصد دروس در دانشگاه های مختلف
حداقل درصد قبولی مهندسی کامپیوتر هم به همین اندازه به دانشگاه مقصد وابسته است. برای دانشگاه های تراز اول، معمولا ترکیبی از درصدهای بالای هفتاد تا نود در ریاضیات گسسته، حسابان و فیزیک همراه با درصد قابل قبول در زبان و دروس عمومی لازم است، اما برای دانشگاه های منطقه ای درصدهای متوسط تر هم می تواند کافی باشد، چون رقابت روی صندلی های محدودتر است. درصد دروس مهندسی کامپیوتر سراسری در عمل با تغییر سالانه سوالات و سطح دشواری کنکور هم کمی جابه جا می شود، به همین دلیل مقایسه دقیق فقط با درصد یک سال قابل اعتماد نیست و بهتر است میانگین چند سال اخیر در نظر گرفته شود.
چطور رتبه خودت را با این طیف مقایسه کنی
برای داوطلبی که می خواهد بداند رتبه اش با کدام دانشگاه ها هم خوانی دارد، نگاه کردن به این طیف کامل به جای تمرکز روی یک عدد واحد مفیدتر است. کسی که رتبه اش در محدوده چند صد تا چند هزار قرار می گیرد باید دانشگاه های میان رده و شهرستانی را هم در انتخاب رشته اش بگنجاند، در حالی که رتبه های زیر صد عملا محدود به چند دانشگاه مشخص تهران و شریف می ماند. توجه به سهمیه و منطقه هم در کنار این عدد ضروری است، چون همان طور که دیده شد رتبه یک رشته در یک دانشگاه واحد هم بین مناطق مختلف می تواند چند برابر تغییر کند. برای نمونه، کارنامه قبولی مهندسی کامپیوتر دانشگاه اصفهان یکی از مواردی است که داوطلبان منطقه مرکزی کشور معمولا آن را در کنار دانشگاه های صنعتی هم تراز بررسی می کنند، بدون اینکه انتظار داشته باشند رتبه لازم آن دقیقا با رتبه دانشگاه های تهران یکسان باشد.