در میان دانشگاه های علوم پزشکی که رشته علوم تغذیه ارائه می دهند، تبریز از نظر تعداد صندلی دوره روزانه یکی از بازترین مقصدهاست؛ ظرفیت 30 نفره این دانشگاه، تقریبا دو برابر بسیاری از دانشگاه های هم رده است و همین موضوع مستقیم روی رتبه لازم برای پذیرش اثر گذاشته است.
در ادامه می خوانید
رتبه ای که ظرفیت بالا برای داوطلبان به همراه دارد
در آخرین کارنامه های سهمیه منطقه یک، رتبه قبولی علوم تغذیه دانشگاه تبریز تا رتبه کشوری 14196 پذیرش داشته است. این عدد در مقایسه با دانشگاه هایی که ظرفیت زیر بیست نفر دارند و رتبه قبولی شان معمولا زیر ده هزار می ماند، فاصله محسوسی نشان می دهد و ثابت می کند ظرفیت بالاتر، مسیر بازتری برای ورود ایجاد می کند.
چرا ظرفیت بیشتر به معنی رتبه بازتر است
وقتی یک دانشگاه سی صندلی برای یک رشته باز می کند، برای پر شدن همه آن ها باید تا رتبه های پایین تر هم از داوطلبان بپذیرد، برخلاف دانشگاهی که فقط ده یا پانزده صندلی دارد و می تواند تنها از میان بهترین رتبه ها انتخاب کند. همین منطق ساده، تبریز را به یکی از گزینه های واقع بینانه تر برای داوطلبانی تبدیل می کند که رتبه شان در محدوده ده تا پانزده هزار است و از رتبه دانشگاه های کوچک تر عقب مانده اند.
درصد دروس لازم برای این محدوده رتبه
حداقل درصد قبولی علوم تغذیه دانشگاه تبریز نسبت به دانشگاه هایی مثل اصفهان یا بوشهر که رتبه قبولی شان چند برابر پایین تر است، به طور طبیعی سطح پایین تری از ترکیب درصدی زیست و شیمی را می طلبد. با این حال این به معنای ساده بودن رشته نیست؛ رتبه 14196 هنوز نیازمند درصد قابل قبول در دروس عمومی و اختصاصی هر دو است، و تفاوت اصلی آن با دانشگاه های رقابتی تر، بیشتر در ظرفیت است تا در سطح دشواری کارنامه.
مقایسه با دانشگاه های دیگر منطقه شمال غرب و شرق کشور
داوطلبی که رتبه اش کمی بالاتر از 14196 است و نگران رد شدن از تبریز است، می تواند دانشگاه های دیگری با ظرفیت مشابه یا بازتر را هم در نظر بگیرد. برای نمونه رتبه قبولی علوم تغذیه دانشگاه زاهدان در شرق کشور، با ظرفیت متفاوت، گزینه دیگری است که ارزش بررسی دارد، به خصوص برای داوطلبانی که به مناطق شرقی کشور نزدیک ترند.
تبریز در کنار زنجان و همدان در سهمیه منطقه یک
در همان سهمیه منطقه یک، رتبه دانشگاه زنجان تا 14890 و رتبه دانشگاه همدان تا 15022 پذیرش داشته اند که هر دو به رتبه تبریز نزدیک هستند. این سه دانشگاه با هم گروهی از مقصدهای نسبتا باز برای علوم تغذیه در منطقه یک را تشکیل می دهند که می تواند برای داوطلبی با رتبه در همین محدوده، چند گزینه موازی برای انتخاب رشته فراهم کند. کسی که رتبه اش نزدیک به چهارده تا پانزده هزار است، به جای تمرکز روی یک دانشگاه، می تواند هر سه گزینه تبریز، زنجان و همدان را پشت سر هم در دفترچه انتخاب رشته بچیند تا شانس کلی پذیرش خود را در این رشته بالا ببرد.
جایگاه تبریز در مقایسه کلی ظرفیت کشوری
وقتی ظرفیت دانشگاه های مختلف علوم تغذیه کنار هم گذاشته شود، تبریز و دانشگاه جندی شاپور اهواز هر دو با 30 نفر در بالای فهرست قرار می گیرند، در حالی که دانشگاه هایی مثل شهید بهشتی تهران با 18 نفر و سمنان با 20 نفر در رده های میانی جای دارند. این تفاوت ظرفیت میان دانشگاه ها، مستقل از شهرت علمی هرکدام، یکی از عوامل اصلی تعیین کننده رتبه لازم برای پذیرش است؛ دانشگاهی با ظرفیت بزرگ تر، طبیعتا تا رتبه های پایین تری هم از داوطلبان می پذیرد.
جمع بندی برای داوطلبان با رتبه میانی
ظرفیت 30 نفره و رتبه قبولی 14196 در سهمیه منطقه یک، تبریز را به یکی از منطقی ترین گزینه ها برای داوطلبانی تبدیل می کند که رتبه شان اجازه رقابت روی دانشگاه های با ظرفیت کوچک تر را نمی دهد، بدون آن که مجبور باشند از رشته علوم تغذیه به طور کامل صرف نظر کنند.