دسته ای از داوطلبان انرژی شان را بیشتر در حرکت و تمرین خرج می کنند تا پشت میز مطالعه، و از یاد دادن حرکت درست به دیگران هم لذت واقعی می برند؛ برای همین گروه، انتخاب رشته مربیگری ورزشی می تواند مسیر شغلی کاملاً متفاوتی باز کند.
در ادامه می خوانید
بازار کار مربیگری ورزشی
فارغ التحصیل این رشته می تواند در باشگاه های خصوصی، تیم های پایه، یا مراکز آمادگی جسمانی مشغول شود. برخلاف تصور رایج، این کار فقط داد زدن کنار زمین نیست؛ شناخت آناتومی بدن، اصول تمرین و حتی روانشناسی ورزشی هم بخشی از کار روزمره است. بخشی از مربیان با تجربه هم به سمت طراحی برنامه ی تمرینی اختصاصی برای ورزشکاران حرفه ای حرکت می کنند، کاری که دستمزد و اعتبار بیشتری هم دارد.
دروس و مهارت های پایه
برنامه ی درسی این رشته معمولاً شامل فیزیولوژی ورزشی، حرکت شناسی، اصول تمرین و آسیب شناسی ورزشی است. کنار دانش نظری، تمرین عملی و کار میدانی با ورزشکاران هم بخش مهمی از دوره را تشکیل می دهد، چون بدون تجربه ی عملی، دانش نظری به تنهایی برای مربیگری کافی نیست. آشنایی با اصول اولیه ی کمک های اولیه و پیشگیری از آسیب دیدگی هم بخشی از آموزش های این رشته است.
گرایش های مربیگری ورزشی
گرایش های مربیگری ورزشی اغلب بر اساس نوع رشته ی ورزشی یا گروه سنی مخاطب تقسیم می شود، از مربیگری عمومی تا تمرکز روی یک رشته ی خاص. برای داوطلبی که مردد است بین مربیگری و مسیرهای علمی تر ورزش، مقایسه اش با انتخاب رشته علوم ورزشی کمک می کند بفهمد دنبال کار عملی و میدانی است یا مسیر تحقیقاتی تر.
آمادگی جسمانی و آزمون عملی
بخشی از فرآیند پذیرش این رشته در برخی دانشگاه ها شامل آزمون عملی برای سنجش آمادگی جسمانی داوطلب است، از دویدن و انعطاف پذیری گرفته تا مهارت های پایه ی همان رشته ی ورزشی. آماده نبودن برای این آزمون می تواند حتی با رتبه ی خوب کنکور، شانس پذیرش را کاهش دهد، پس تمرین منظم پیش از روز آزمون اهمیت زیادی دارد.
ظرفیت و شرایط پذیرش
ظرفیت دانشگاه های مربیگری ورزشی در دانشگاه های مختلف فرق دارد و معمولاً آزمون عملی هم بخشی از فرآیند پذیرش است، نه فقط رتبه ی کنکور. داوطلب پیش از انتخاب باید هم رتبه لازم برای قبولی کنکور را بررسی کند و هم آمادگی جسمانی خودش را واقع بینانه بسنجد؛ کسی که مطمئن نیست این رشته با روحیه اش جور است یا نه، می تواند با یک مشاور خوب کنکور هم مشورت کند.
مسیر شغلی بعد از فارغ التحصیلی
خیلی از فارغ التحصیلان این رشته پس از چند سال تجربه ی مربیگری، وارد مدیریت باشگاه یا برنامه ریزی تمرینی برای تیم های بزرگ تر می شوند. گواهینامه های تخصصی فدراسیون های ورزشی هم معمولاً در کنار مدرک دانشگاهی، مسیر پیشرفت شغلی را کوتاه تر می کند؛ خیلی از باشگاه های حرفه ای هم برای استخدام مربی، همین گواهینامه ها را در کنار مدرک دانشگاهی بررسی می کنند.
تفاوت مربیگری با تربیت بدنی عمومی
برخلاف دروس تربیت بدنی عمومی که بخشی از آن نظری و عمومی است، این رشته از همان ترم های اول تمرکز بیشتری روی کار عملی و تخصصی دارد. داوطلبی که دنبال یک رشته ی صرفاً میدانی و کمتر کتابی است، معمولاً از همین ویژگی این رشته راضی تر است.
تجهیزات و فضای تمرین
آشنایی با تجهیزات پایه ی سالن های ورزشی و ابزارهای اندازه گیری آمادگی جسمانی هم بخشی از آموزش عملی این رشته است. بعضی دانشگاه ها امکان استفاده از سالن ها و زمین های ورزشی مجهزتری دارند که تجربه ی عملی دانشجو را غنی تر می کند، برای همین بررسی امکانات ورزشی هر دانشگاه، در کنار رتبه ی آن، ارزش وقت گذاشتن دارد. همکاری با تیم های محلی هم می تواند از همان سال های دانشجویی، تجربه ی عملی ارزشمندی به رزومه ی داوطلب اضافه کند.
مربیگری ورزشی برای کسی که انرژی اش را در میدان عملی خرج می کند نه فقط پشت کتاب، یک انتخاب طبیعی و پرانرژی است که هم بازار کار دارد و هم مسیر رشد شغلی روشنی پیش رویش می گذارد.