پیش از هر پرواز، تیمی فنی باید موتور، سیستم هیدرولیک، برق و ابزار دقیق هواپیما را کامل بررسی و تایید کند تا هیچ نقصی وسط آسمان غافلگیرکننده نباشد. انتخاب رشته مهندسی تعمیر و نگهداری هواپیما دقیقاً برای تربیت همین تیم فنی طراحی شده است. این رشته زیرمجموعه ی مهندسی است و ورودی آن از طریق کنکور ریاضی است.
در ادامه می خوانید
دروس مهندسی تعمیر و نگهداری هواپیما
دانشجوی این رشته با سازه ی بدنه ی هواپیما، موتورهای توربینی، سیستم های اویونیک و برق هواپیما، هیدرولیک و مقررات ایمنی هوانوردی آشنا می شود. بخش قابل توجهی از آموزش هم عملی است و روی هواپیمای واقعی یا شبیه سازهای صنعتی انجام می شود، نه فقط روی کاغذ و کتاب درسی. دقت در جزئیات، مستندسازی دقیق هر تعمیر و پیروی بی چون و چرا از چک لیست های استاندارد، بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ آموزشی این رشته است. دانشجو به مرور یاد می گیرد که در این صنعت، هیچ مرحله ای را نمی توان بدون ثبت و تایید نادیده گرفت.
گرایش های مهندسی تعمیر و نگهداری هواپیما
گرایش های مهندسی تعمیر و نگهداری هواپیما معمولاً حول بدنه و موتور از یک طرف، و برق و ابزار دقیق از طرف دیگر شکل می گیرد. کسی که به مکانیک و سازه علاقه دارد معمولاً به سمت بدنه و موتور می رود، و کسی که به الکترونیک و سیستم های کنترل علاقه مند است، مسیر برق و ابزار دقیق را انتخاب می کند؛ هر دو مسیر در نهایت برای فعالیت حرفه ای به مجوز جداگانه نیاز دارند.
روحیه و دقت مورد نیاز در این رشته
این رشته برای کسی مناسب است که به دقت و نظم بالایی در کار عادت دارد، چون کوچک ترین اشتباه در تعمیر یک قطعه می تواند پیامد جدی داشته باشد. حوصله ی کار با دست، توانایی خواندن نقشه های فنی پیچیده و آرامش در مواجهه با کار زیر فشار زمانی هم از ویژگی های مهم این حرفه است، چون گاهی یک هواپیما باید در بازه ی زمانی محدود بین دو پرواز بازرسی و تایید شود.
اهمیت ایمنی در این حرفه
در صنعت هوانوردی، هیچ خطای کوچکی بی اهمیت تلقی نمی شود، چون فاصله ی ایمنی در ارتفاع پرواز تقریباً صفر است. برای همین، فرهنگ کاری این رشته حول گزارش دهی شفاف حتی برای اشتباهات جزئی شکل گرفته، نه پنهان کاری. این محیط کاری ممکن است برای برخی افراد استرس زا باشد، اما برای کسی که به دقت و مسئولیت پذیری بالا علاقه دارد، همین ویژگی جذابیت این حرفه را بیشتر می کند.
مجوز فنی و مسیر بعد از دانشگاه
مدرک دانشگاهی در این رشته نقطه ی شروع است، نه پایان مسیر. برای امضای مجاز تعمیرات، فرد باید مجوز فنی از سازمان هواپیمایی کشوری بگیرد که خودش نیازمند ساعت کار عملی مشخص و آزمون تخصصی جداگانه است. تا پیش از گرفتن این مجوز، فارغ التحصیل معمولاً به عنوان دستیار فنی زیر نظر یک تکنسین دارای مجوز کار می کند تا تجربه ی عملی لازم را کسب کند. برای علاقه مندان به مسیرهای بین المللی، این تخصص در فهرست رشته های ریاضی برای مهاجرت هم معمولاً جایگاه خوبی دارد، چون گواهینامه های فنی هوانوردی تا حد زیادی بین کشورها قابل تبدیل هستند.
ورود به بازار کار و دانشگاه های ارائه دهنده
بعد از فارغ التحصیلی، مسیر معمول ورود به شرکت های هواپیمایی، فرودگاه ها یا مراکز تعمیر و نگهداری است. ظرفیت دانشگاه های مهندسی تعمیر و نگهداری هواپیما در کشور محدود است و این رشته فقط در چند دانشگاه و آموزشکده ی تخصصی هوانوردی ارائه می شود، پس داوطلب باید از همان ابتدا فهرست دقیق دانشگاه های پذیرنده و شرایط بومی یا سهمیه ای احتمالی هرکدام را بررسی کند.
جمع بندی
این رشته برای کسی مناسب است که هم به مکانیک و الکترونیک علاقه دارد و هم آماده ی مسیر طولانی گرفتن مجوزهای فنی بعد از دانشگاه است. اگر بین این رشته و انتخاب رشته هوانوردی مردد هستید، بدانید یکی روی خلبانی و عملیات پرواز تمرکز دارد و دیگری روی سلامت فنی هواپیما؛ مرور کلی شغل های رشته ریاضی هم می تواند گزینه های مشابه را جلوی چشمتان بگذارد.