برخلاف تصور بسیاری از داوطلبان که یک عدد ثابت را برای پذیرش این رشته در نظر می گیرند، رتبه لازم برای ورود به رشته علوم تغذیه در دانشگاه های سراسری از منطقه ای به منطقه دیگر تفاوت زیادی دارد. همین موضوع باعث می شود مقایسه ساده رتبه دو داوطلب از دو منطقه مختلف، نتیجه گمراه کننده ای به همراه داشته باشد.
در ادامه می خوانید
رتبه به تفکیک منطقه یک تا سه
بر پایه کارنامه های ثبت شده داوطلبان، در منطقه یک رتبه های قبولی علوم تغذیه روزانه از حدود 4598 تا نزدیک 17333 گزارش شده است؛ برای نمونه رتبه 4598 مربوط به دانشگاه علوم پزشکی یاسوج بوده است. در منطقه دو این بازه از حدود 8140 تا 17547 در نوسان بوده که رتبه 8140 مربوط به دانشگاه علوم پزشکی شیراز است. در منطقه سه اختلاف حتی بیشتر هم دیده می شود؛ برخی کارنامه ها رتبه ای نزدیک به 2757 را برای دانشگاه شهید بهشتی تهران نشان می دهند، در حالی که در همین منطقه رتبه هایی تا نزدیک 18917 نیز پذیرفته شده اند. این پراکندگی نشان می دهد تراز قبولی علوم تغذیه سراسری را باید همیشه در کنار منطقه و دانشگاه مورد نظر بررسی کرد، نه به صورت یک عدد کلی.
نمره لازم برای پذیرش روزانه
بخش زیادی از داوطلبان به دنبال نمره لازم روزانه علوم تغذیه هستند تا بتوانند احتمال قبولی خود در ظرفیت روزانه را ارزیابی کنند. با توجه به بازه های ذکر شده، داوطلبی که رتبه ای نزدیک به میانه این بازه در منطقه خودش دارد، شانس معقولی برای پذیرش در برخی دانشگاه های میانی این رشته خواهد داشت، هرچند دانشگاه های پرمتقاضی تر همچنان رتبه های پایین تری می طلبند.
پردیس خودگردان چه تفاوتی دارد
پردیس خودگردان علوم تغذیه یکی از مسیرهای جایگزین برای داوطلبانی است که رتبه شان به ظرفیت روزانه نمی رسد. در این نوع پذیرش، دانشجو همان دانشگاه دولتی را با شهریه شخصی می گذراند و معمولا رتبه های قبولی پردیس خودگردان از رتبه های روزانه همان دانشگاه بالاتر است. این تفاوت به خصوص برای داوطلبانی که در مرز پذیرش قرار دارند، می تواند یک مسیر عملی برای ورود به همین رشته در دانشگاه مورد نظرشان باشد، البته با در نظر گرفتن هزینه اضافه ای که این مسیر به همراه دارد.
نوسان رتبه بین سال های مختلف
رتبه قبولی هر رشته، از جمله علوم تغذیه، هرسال بر اساس تعداد داوطلبان، ظرفیت اعلامی دانشگاه ها و حتی سطح دشواری کلی آزمون تغییر می کند. به همین دلیل تکیه صرف بر رتبه یک سال خاص، تصویر دقیقی از وضعیت رقابت به دست نمی دهد. مقایسه چند دوره اخیر و در نظر گرفتن حاشیه اطمینان برای رتبه شخصی، روش مطمئن تری برای برآورد شانس قبولی است.
نحوه استفاده از این اعداد در انتخاب رشته
داشتن یک رتبه مشخص، به تنهایی تضمین کننده قبولی در دانشگاه دلخواه نیست؛ نحوه استفاده از این عدد در فرم انتخاب رشته هم به همان اندازه اهمیت دارد. نخستین نکته این است که داوطلب باید علاوه بر دانشگاه های هم رتبه با خودش، چند گزینه با رتبه لازم بالاتر و چند گزینه با رتبه لازم پایین تر را هم در فهرست انتخاب خود بگنجاند تا در صورت نوسان رتبه در سال جاری نسبت به سال های قبل، همچنان شانس قبولی در یکی از گزینه ها را داشته باشد. نکته دوم توجه به ترتیب اولویت است؛ چون سامانه انتخاب رشته، گزینه ها را دقیقا به همان ترتیبی که داوطلب چیده بررسی می کند و جابه جایی نادرست اولویت ها می تواند باعث از دست رفتن یک فرصت مناسب شود. نکته سوم، بررسی دقیق شرایط بومی گزینی و سهمیه های منطقه ای است؛ چون گاهی دانشگاهی که در نگاه اول دور از دسترس به نظر می رسد، برای داوطلبان بومی همان استان رتبه پذیرش بازتری دارد. در نهایت، مقایسه رتبه شخصی با میانگین چند سال اخیر همان دانشگاه، به جای تنها یک سال، تصویر واقع بینانه تری از احتمال قبولی به داوطلب می دهد و از تصمیم گیری هیجانی جلوگیری می کند.
مقایسه با مسیر دانشگاه آزاد
داوطلبانی که به دنبال گزینه های بیشتری هستند، معمولا تراز قبولی علوم تغذیه دانشگاه آزاد را هم در کنار مسیر سراسری بررسی می کنند. تفاوت اصلی این دو مسیر در نوع سهمیه، شرایط پذیرش و به خصوص هزینه تحصیل است؛ مسیر سراسری برای پذیرش روزانه معمولا هزینه کمتری دارد، در حالی که دانشگاه آزاد شهریه ثابت و متغیر جداگانه ای از دانشجو دریافت می کند. انتخاب نهایی باید متناسب با رتبه، منطقه و توان مالی هر داوطلب انجام شود.