تعداد دانشگاه هایی که در ایران رشته مهندسی هوافضا را ارائه می دهند بسیار محدود است، و همین محدودیت، این رشته را از بیشتر رشته های مهندسی متمایز می کند. همین ویژگی باعث شده رقابت برای قبولی در این رشته همیشه فشرده باشد. دروس سنگین ریاضی و فیزیک این رشته، از همان ترم های ابتدایی، سطح بالایی از تعهد و پشتکار را از دانشجو می طلبد.
در ادامه می خوانید
محدودیت دانشگاه های ارائه دهنده ی این رشته
این رشته معمولا فقط در چند دانشگاه معتبر کشور، مثل دانشگاه های صنعتی شریف، امیرکبیر و خواجه نصیرالدین طوسی تدریس می شود و رتبه ی لازم برای قبولی در آن، نسبت به بسیاری از رشته های مهندسی دیگر بالاتر است.
دروس پایه ی آن شباهت زیادی به رشته مهندسی مکانیک دارد، اما با تمرکز بیشتر روی آیرودینامیک، سازه های هوایی و پیشرانش موتورهای هوایی و فضایی. حجم بالای دروس ریاضی و فیزیک تخصصی هم یکی از ویژگی های این رشته است که آن را از نظر سختی درسی متمایز می کند.
ظرفیت پذیرش این رشته در هر دانشگاه معمولا بسیار محدودتر از رشته هایی مثل مکانیک یا عمران است، همین موضوع رقابت داوطلبان برای کسب رتبه های بسیار بالا را ضروری می کند.
گرایش های رشته مهندسی هوافضا
دانشجوی این رشته می تواند در گرایش هایی مثل طراحی هواپیما، آیرودینامیک یا پیشرانش ادامه ی تحصیل بدهد. هر گرایش، دانشجو را به سمت بخش خاصی از صنعت هوانوردی و فضایی هدایت می کند، از طراحی بدنه ی هواپیما تا سیستم های پیشران موشک و ماهواره.
گرایش آیرودینامیک بیشتر با تحلیل جریان هوا حول بدنه ی پرنده سروکار دارد، دانشی که هم در طراحی هواپیما و هم در برخی صنایع خودروسازی پیشرفته کاربرد دارد.
در برخی دانشگاه ها، این رشته در مقطع کارشناسی به صورت عمومی تدریس می شود و انتخاب گرایش تخصصی، به مقطع کارشناسی ارشد موکول می شود.
چشم انداز بازار کار
بازار کار رشته مهندسی هوافضا در داخل کشور نسبتا محدود است و بیشتر به شرکت های هواپیمایی، مراکز پژوهشی و صنایع دفاعی مرتبط محدود می شود. به همین دلیل، بخشی از فارغ التحصیلان این رشته را در فهرست رشته های ریاضی برای مهاجرت هم می توان دید، چون بازار کار جهانی این تخصص گسترده تر است.
درآمد رشته مهندسی هوافضا در داخل کشور معمولا به تعداد و اندازه ی پروژه های فعال در این حوزه وابسته است. بسیاری از فارغ التحصیلان این رشته، برای فعالیت پژوهشی جدی تر، مسیر تحصیلات تکمیلی را هم دنبال می کنند.
صنعت هوانوردی داخلی، شامل شرکت های تعمیر و نگهداری هواپیما و برخی مراکز پژوهشی وابسته به صنایع دفاعی، بخش دیگری از فرصت های شغلی این رشته در داخل کشور را تشکیل می دهد.
چه داوطلبانی برای این رشته مناسب اند
داوطلبی که هم به مباحث انتزاعی ریاضی و فیزیک علاقه دارد و هم از فرآیندهای پژوهشی طولانی خسته نمی شود، معمولا در این رشته احساس رضایت بیشتری پیدا می کند. علاقه ی واقعی به صنعت هوانوردی و فضایی، نه صرفا جذابیت ظاهری آن، عامل مهمی در تداوم انگیزه طی سال های تحصیل است. توانایی کار مداوم با مسائل ریاضی پیچیده، بدون از دست دادن انگیزه، هم یکی از ویژگی های مهم داوطلب موفق این رشته است. صبر برای دیدن نتیجه ی عملی یک پروژه ی پژوهشی هم در این رشته بیشتر از بسیاری از رشته های مهندسی دیگر اهمیت دارد.
جمع بندی
مهندسی هوافضا رشته ای تخصصی و رقابتی است که مسیر شغلی مشخصی در صنایع هوایی و فضایی ارائه می دهد. داوطلبی که به این حوزه علاقه دارد، باید از همان ابتدا آماده ی رقابت برای رتبه ی بالا در کنکور باشد. داوطلبی که از قبل با ماهیت رقابتی و پژوهش محور این رشته آشنا باشد، تصمیم آگاهانه تری برای انتخاب رشته خواهد گرفت. بررسی برنامه ی درسی دانشگاه های ارائه دهنده ی این رشته هم می تواند به این تصمیم گیری کمک کند.