فاصله میان رتبه قبولی داروسازی دانشگاه تهران و رتبه قبولی همین رشته در یک دانشگاه کوچک تر کشور گاهی به چند هزار رتبه می رسد. همین فاصله باعث می شود پرسش رتبه لازم برای داروسازی بدون مشخص کردن دانشگاه، سهمیه و منطقه ثبت نام عملا بی پاسخ بماند. در ادامه بازه واقعی این رتبه ها بر اساس کارنامه های قبولی چند دوره اخیر کنکور سراسری مرور می شود.
در ادامه می خوانید
کارنامه قبولی داروسازی در منطقه یک
در میان دانشگاه های منطقه یک، رتبه قبولی داروسازی دانشگاه تهران در محدوده ۶۷۹ ثبت شده، در حالی که دانشگاه شهید بهشتی رتبه ای نزدیک ۹۴۱ و دانشگاه شیراز رتبه ای در حدود ۸۱۵ داشته است. دانشگاه مشهد با رتبه نزدیک ۱۳۲۵ و دانشگاه تبریز با رتبه نزدیک ۱۷۲۵ رده های بعدی را در همین منطقه به خود اختصاص داده اند. برای مقایسه دقیق تر، مرور جداگانه رتبه قبولی داروسازی علوم پزشکی مشهد می تواند تصویر روشن تری از تفاوت دانشگاه های منطقه یک بدهد. این عدد ها نشان می دهد حتی در یک منطقه، فاصله رتبه در کارنامه قبولی داروسازی بین دانشگاه های برتر و دانشگاه های رده پایین تر منطقه یک به هزار رتبه هم می رسد.
حداقل درصد قبولی داروسازی در یک کارنامه نمونه
یک کارنامه نمونه از پذیرفته شدگان منطقه یک نشان می دهد حداقل درصد قبولی داروسازی در درس زیست شناسی نزدیک ۵۸.۸۹ درصد، در شیمی نزدیک ۷۰.۳۸ درصد و در فیزیک نزدیک ۵۵.۲۴ درصد بوده است. این ترکیب نشان می دهد شیمی معمولا سهم بیشتری در رتبه نهایی داوطلبان موفق داروسازی دارد و افت در فیزیک لزوما رتبه را از دایره قبولی خارج نمی کند، اگر زیست و شیمی این افت را جبران کند. بررسی درصد دروس داروسازی سراسری در چند کارنامه مختلف، الگوی مشابهی از برتری شیمی و زیست نسبت به فیزیک و ریاضی نشان می دهد.
رتبه لازم برای داروسازی در مناطق دو و سه
در منطقه دو، دانشگاه البرز با رتبه نزدیک ۲۴۰۶ و دانشگاه زنجان با رتبه نزدیک ۲۹۴۴ در رده های نزدیک به هم قرار گرفته اند، در حالی که دانشگاه جندی شاپور اهواز با دو رتبه نزدیک ۴۰۰۱ و ۴۴۱۹ و دانشگاه زابل با رتبه نزدیک ۵۲۶۰ فاصله بیشتری از منطقه یک دارند. در منطقه سه، رتبه دانشگاه کرمانشاه نزدیک ۲۲۲۰ و رتبه دانشگاه بقیه الله نزدیک ۳۹۷۵ گزارش شده، یعنی همان رتبه ای که در منطقه یک برای دانشگاه های برتر کافی نبود، در منطقه سه می تواند برای پذیرش کافی باشد.
چرا این رتبه ها این قدر متفاوت اند
سه عامل اصلی این اختلاف را توضیح می دهد: نوع دوره یعنی روزانه، شبانه یا پردیس خودگردان، سهمیه داوطلب یعنی منطقه، ایثارگری یا بومی، و ظرفیت پذیرش هر دانشگاه. دانشگاهی با ظرفیت کم و تقاضای زیاد، حتی در یک شهر کوچک تر، می تواند رتبه قبولی سخت تری از یک دانشگاه بزرگ تر با ظرفیت بیشتر داشته باشد. به همین دلیل، مقایسه مستقیم رتبه دو دانشگاه بدون توجه به دوره و سهمیه، معمولا نتیجه گمراه کننده ای می دهد.
کاربرد این رتبه ها در انتخاب رشته
داوطلبی که کارنامه اش را با این بازه ها مقایسه می کند بهتر است ابتدا مشخص کند در کدام منطقه ثبت نام کرده و کدام سهمیه شامل حالش می شود، چون یک رتبه واحد در دو سهمیه متفاوت دو نتیجه کاملا متفاوت می دهد. سپس باید فهرست دانشگاه های هدف را بر اساس همین بازه های واقعی، نه حدس و گمان، بچیند. کسی که رتبه اش نزدیک بازه منطقه دو است، معمولا شانس بیشتری در دانشگاه هایی مثل البرز یا زنجان دارد تا دانشگاه های ردیف بالای منطقه یک، و باید این تفاوت را در چیدمان اولویت های انتخاب رشته لحاظ کند.
روند تغییر رتبه ها در سال های اخیر
ظرفیت پذیرش داروسازی در هر دانشگاه هرساله اعلام می شود و همین عدد به تنهایی می تواند رتبه قبولی همان دانشگاه را چند صد رتبه جابه جا کند. افزایش ظرفیت یک دانشگاه معمولا رتبه قبولی آن را بازتر می کند، در حالی که کاهش ظرفیت یا افزایش تعداد داوطلبان همان منطقه، رتبه لازم را سخت تر می کند. به همین دلیل رتبه های ذکرشده در این مقاله باید به عنوان یک بازه راهنما خوانده شوند، نه یک عدد قطعی و ثابت برای هر دوره کنکور. داوطلبی که کارنامه سال جاری اش را می سازد، بهتر است این بازه را نقطه شروع تحلیل بگذارد و آن را با آخرین دفترچه ظرفیت پذیرش همان سال تطبیق دهد.