به کار در محیط بیمارستانی با تجهیزات پیشرفته و فناوری هسته ای علاقه دارید، اما مسیر طولانی پزشکی یا فیزیک هسته ای صرف هم نمی خواهید؟ انتخاب رشته تکنولوژی پزشکی هسته ای دقیقاً برای همین گروه از داوطلبان طراحی شده؛ رشته ای پیراپزشکی و تخصصی که کمتر از رشته های مشابهش شناخته شده است. خیلی از داوطلبانی که وارد این رشته می شوند، در ابتدا تصور دقیقی از تفاوتش با رشته های دیگر پیراپزشکی ندارند و همین تصویر کم رنگ، خودش یکی از دلایل محدود ماندن تعداد متقاضیانش است.
در ادامه می خوانید
گرایش های رشته تکنولوژی پزشکی هسته ای
گرایش های رشته تکنولوژی پزشکی هسته ای هم مثل بیشتر رشته های پیراپزشکی تخصصی، در مقطع کارشناسی به شکل رسمی متعدد نیستند. محور اصلی درسی این رشته تصویربرداری هسته ای و کار با رادیوداروهاست، یعنی موادی که برای تشخیص و گاهی درمان بعضی بیماری ها در بدن بیمار تزریق یا استفاده می شوند. دانشجو در کنار این محور اصلی، با اصول دزیمتری، یعنی اندازه گیری دقیق میزان پرتو دریافتی بیمار و کادر درمان، و همچنین با پروتکل های ایمنی نگهداری و دفع مواد رادیواکتیو هم آشنا می شود؛ مباحثی که در رشته های پیراپزشکی دیگر معمولاً به این عمق پوشش داده نمی شوند.
ظرفیت پذیرش رشته تکنولوژی پزشکی هسته ای
ظرفیت پذیرش رشته تکنولوژی پزشکی هسته ای به خاطر نیاز به تجهیزات خاص و پرهزینه، خیلی محدودتر از رشته های پیراپزشکی معمولی است و فقط در تعداد کمی از دانشگاه ها ارائه می شود. همین محدودیت باعث می شود رقابت برای قبولی، با وجود کمتر شناخته شده بودن اسم رشته، جدی تر از چیزی باشد که فکرش را می کنید. برای همین، پیش از قرار دادن این رشته در اولویت های بالای دفترچه انتخاب رشته، بهتر است رتبه های قبولی سال های اخیر همان دانشگاه مدنظر هم بررسی شود تا تصویر واقعی تری از شانس قبولی به دست بیاید.
تفاوت این رشته با پرتوشناسی معمولی
خیلی ها این رشته را با تکنولوژی پرتوشناسی معمولی اشتباه می گیرند. تفاوت اصلی در نوع فناوری و تجهیزات است: پرتوشناسی بیشتر با دستگاه های تصویربرداری معمولی مثل رادیوگرافی سروکار دارد، در حالی که این رشته با تجهیزات پیشرفته تر و مواد رادیواکتیو پزشکی کار می کند و آموزش ایمنی کار با پرتو در آن نقش پررنگ تری دارد.
چه کسانی در این رشته موفق ترند
این رشته بیشتر به درد کسانی می خورد که هم به کار فنی و دقیق با تجهیزات پیشرفته علاقه دارند و هم از کار مداوم در محیط پزشکی نمی ترسند. کسی که نسبت به مباحث ایمنی و مقررات سخت گیرانه حساسیت زیادی دارد و حوصله رعایت دقیق پروتکل ها را ندارد، احتمالاً در این رشته با چالش روبه رو می شود؛ در مقابل، کسی که دقت بالا و مسئولیت پذیری در کار حساس برایش عادی است، در این محیط راحت تر جا می افتد.
بازار کار و نکات ایمنی
فارغ التحصیلان این رشته معمولاً در بخش های پزشکی هسته ای بیمارستان های بزرگ و مراکز تخصصی تصویربرداری مشغول می شوند. به دلیل کار مستقیم با مواد رادیواکتیو، این حوزه شغلی مقررات ایمنی و نظارتی سخت گیرانه تری نسبت به رشته های پیراپزشکی معمولی دارد و دانشجو باید از همان دوره کارشناسی با اصول حفاظت در برابر پرتو به طور جدی آشنا شود. کسی که نگران کار مداوم نزدیک به تجهیزات پرتوزا باشد، بهتر است پیش از انتخاب این رشته، درباره سطح ایمنی واقعی این محیط ها از منابع معتبر اطلاع دقیق تری کسب کند.
دانشگاه های رشته تکنولوژی پزشکی هسته ای
دانشگاه های رشته تکنولوژی پزشکی هسته ای به دانشگاه های علوم پزشکی بزرگ تر محدود می شود، چون راه اندازی این رشته به تجهیزات و مراکز درمانی مجهز به بخش پزشکی هسته ای نیاز دارد که در همه شهرها وجود ندارد. برای همین، شانس زیادی برای انتخاب شهر دلخواه در این رشته نداشته باشید.
جمع بندی
تفاوت این دو رشته پیراپزشکی بیشتر از جنس تخصص و تجهیزات است تا سطح دشواری. برای انتخاب نهایی، مقایسه دقیق تر با انتخاب رشته تکنولوژی پرتوشناسی و مشورت با یک مشاور خوب کنکور می تواند این تصمیم را روشن تر کند.