برگ انتخاب رشته کنکور سراسری جای صد گزینه دارد. همین عدد صد، جایی است که خیلی از داوطلبان دنبال یک راهنمای عملی انتخاب رشته کنکور می گردند، چون پر کردن سریع و بی ترتیب آن، بدون داشتن یک برنامه از پیش آماده برای اولویت بندی، رایج ترین اشتباه این مرحله است.
در ادامه می خوانید
نکات عملی انتخاب رشته
نکات عملی انتخاب رشته از یک قانون ساده شروع می شود: اول تصمیم بگیر که برایت مهم تر است، رشته یا دانشگاه یا شهر، و بعد بر اساس همین اولویت، گزینه ها را بچین. کسی که شهر برایش مهم تر است، باید ابتدا همه رشته های ممکن در همان شهر را ردیف کند و بعد نزدیک ترین رشته ها به رتبه اش را انتخاب نماید. کسی هم که رشته برایش مهم تر است، باید همان رشته را در همه دانشگاه های ممکن، از قوی ترین تا ضعیف ترین، پشت سر هم بیاورد تا احتمال قبولی افزایش پیدا کند. کارنامه های قبولی سال های قبل هم ابزار خوبی برای تخمین است، اما باید فقط به عنوان راهنما دیده شود، نه یک قانون قطعی، چون ظرفیت پذیرش و تعداد داوطلبان هرسال کمی تغییر می کند.
اشتباهاتی که ظرفیت خالی می گذارند
خیلی از فرم های صد گزینه ای با کمتر از چهل گزینه پر می شوند، چون داوطلب فقط رشته های محبوب و پردرآمد را می نویسد و باقی خانه ها را خالی رها می کند. این کار عملا شانس قبولی را کم می کند، چون هرچه گزینه های بیشتری با رعایت اولویت درست چیده شود، احتمال گرفتن حداقل یک قبولی مناسب بالاتر می رود. نکته دیگر، فراموش کردن شهریه دانشگاه های غیرانتفاعی و پیام نور در میانه لیست است؛ رشته ای که از نظر رتبه در دسترس است، ممکن است از نظر هزینه سالانه، برای خانواده مناسب نباشد و همین موضوع باید پیش از نوشتن آن گزینه بررسی شود.
ترتیب درست گزینه ها روی برگه
بعد از تعیین اولویت اصلی، بهتر است گزینه ها از رشته محل هایی که رتبه داوطلب کمی بالاتر از میانگین قبولی سال قبل است شروع شوند، سپس به رشته محل های هم سطح رتبه برسند، و در نهایت چند گزینه اطمینانی با رتبه قبولی پایین تر هم اضافه شوند. این ترتیب باعث می شود اگر رتبه امسال از انتظار بهتر باشد، بازهم شانس قبولی در گزینه های بالای لیست از دست نرود، و اگر رتبه کمی پایین تر از انتظار باشد، گزینه های اطمینانی انتهای لیست از خالی ماندن جای قبولی جلوگیری می کنند.
نمونه یک اشتباه پرهزینه
داوطلبی را در نظر بگیرید که رتبه اش برای قبولی در ده دانشگاه واقع بین است، اما فقط پانزده گزینه پر می کند و همه آن ها را به دانشگاه های خیلی بزرگ تر از رتبه اش اختصاص می دهد. نتیجه معمول این تصمیم، قبول نشدن در هیچ کدام از انتخاب هاست، در حالی که اگر همان پانزده گزینه با ترکیب درست، شامل چند گزینه واقع بینانه و چند گزینه اطمینانی می شد، احتمال قبولی به طور محسوسی بالاتر می رفت. این نمونه نشان می دهد که تعداد گزینه ها به تنهایی کافی نیست، ترکیب و ترتیب آن ها هم به همان اندازه مهم است.
جمع بندی
داوطلبانی که در کنار رتبه خودشان، سهمیه هم دارند، بهتر است پیش از چیدمان لیست صد گزینه ای، یک نگاه دقیق به سهمیه های موثر انتخاب رشته کنکور بیندازند تا بدانند کدام ردیف ها را باید با اولویت بیشتر نسبت به ظرفیت آزاد آن ها ثبت کنند. همچنین توجه به مهلت انتخاب رشته کنکور سراسری و ثبت به موقع، از هر تکنیک چیدمانی مهم تر است، چون حتی بهترین لیست هم اگر بعد از پایان مهلت ثبت شود، هیچ فایده ای ندارد. در نهایت مرور فهرست اشتباهات رایج انتخاب رشته کنکور سراسری پیش از ثبت نهایی، فرصت خوبی برای اصلاح تصمیم های عجولانه است.