گوشی موبایل امروز هم ابزار اصلی آموزش داوطلبان است و هم بزرگ ترین عامل حواس پرتی آن ها. همین دوگانگی است که مدیریت گوشی در سال کنکور را از یک توصیه ساده به یک مهارت واقعی تبدیل کرده است.
در ادامه می خوانید
چرا فضای مجازی برای کنکوری ها خطرناک تر شده
کنترل فضای مجازی کنکوری ها هر سال سخت تر می شود، چون پلتفرم ها طوری طراحی شده اند که کاربر را هر چه بیشتر نگه دارند. داوطلبی که گوشی اش را فقط برای شبکه اجتماعی باز می کند، معمولا بدون آنکه متوجه شود، نیم ساعت یا بیشتر از وقت مطالعه اش را از دست می دهد. این زمان از دست رفته وقتی روی کل هفته یا کل سال جمع بسته شود، عددی بسیار بزرگ تر از تصور اولیه داوطلب می شود. طراحی این پلتفرم ها بر پایه اعلان های پیوسته و پیشنهاد محتوای بعدی است، دقیقا همان مکانیزمی که تمرکز طولانی مدت روی یک درس را دشوار می کند. بخش دیگر ماجرا، ترس از جا ماندن از اتفاقات گروه های دوستان است؛ همین احساس باعث می شود داوطلب حتی در بازه های مطالعه هم مرتب سراغ گوشی برود تا مطمئن شود چیزی را از دست نداده.
روش های عملی کاهش استفاده از گوشی
کاهش استفاده از گوشی در کنکور با ممنوعیت کامل به دست نمی آید، چون خیلی از داوطلبان همان گوشی را برای فایل صوتی درس یا حل تست آنلاین هم لازم دارند. راهکار عملی تر، جدا کردن بازه های مشخص مطالعه از بازه های استراحت است؛ در بازه مطالعه، گوشی در اتاق دیگری بماند یا حالت هواپیما روشن باشد، و در بازه استراحت، همان گوشی بدون احساس گناه در دسترس باشد. غیرفعال کردن اعلان های برنامه های پرمصرف، حتی بدون حذف کامل آن ها، هم یکی از ساده ترین راه هایی است که میزان سراغ رفتن به گوشی را در طول روز کاهش می دهد.
مرز بین استفاده آموزشی و سرگرمی
بخشی از سختی ماجرا این است که همان گوشی هم ابزار یادگیری است و هم دروازه ورود به سرگرمی. داوطلبی که برای دیدن یک ویدئوی آموزشی گوشی را باز می کند، ممکن است چند دقیقه بعد در حال پیمایش بی هدف یک شبکه اجتماعی باشد، بدون آنکه خودش دقیقا متوجه لحظه تغییر مسیر شده باشد. جدا کردن اپلیکیشن های آموزشی در یک پوشه مشخص، و دور نگه داشتن برنامه های سرگرمی از صفحه اصلی گوشی، می تواند این مرز را کمی پررنگ تر کند.
نقش خانواده در این مدیریت
در بسیاری از خانواده ها، توافق بر سر یک قانون مشترک، مثل جمع شدن همه گوشی ها در یک جای مشخص هنگام شام یا در ساعات مطالعه، نتیجه بهتری از سخت گیری یک طرفه روی داوطلب کنکوری می دهد. وقتی محدودیت فقط برای یک نفر در خانه اعمال شود، معمولا حس تنبیه شدن ایجاد می کند، اما وقتی به یک قانون خانوادگی تبدیل شود، پذیرش آن هم برای داوطلب راحت تر خواهد بود. این نوع توافق، وقتی از قبل و با رضایت همه اعضای خانواده تعیین شود، معمولا پایدارتر از قانونی است که فقط در روزهای پراسترس نزدیک کنکور به یکباره اعمال می شود.
ابزارهایی که کمک می کنند
امروز دسته ای از اپلیکیشن های مدیریت زمان کنکور وجود دارد که با قفل موقت برنامه های پرمصرف یا ثبت زمان صفحه، به داوطلب کمک می کنند عادتش را عینی ببیند. دیدن عدد واقعی ساعت هایی که صرف گوشی شده، معمولا خودش انگیزه ای برای تغییر رفتار می شود، بیشتر از هر توصیه شفاهی از طرف اطرافیان. برخی از این ابزارها امکان تعیین هدف روزانه یا هفتگی هم می دهند، طوری که داوطلب بتواند پیشرفت کاهش استفاده اش را هفته به هفته با عدد ببیند، نه فقط با یک حس کلی.
جمع بندی
هدف نهایی حذف گوشی از زندگی داوطلب نیست، بلکه قرار دادن آن در جای درست است. این مهارت، در کنار افزایش تمرکز در سال کنکور و روش هایی مثل تکنیک پومودورو مطالعه، بخشی از یک برنامه مطالعاتی واقع بینانه محسوب می شود که در طول سال قابل اجراست.