کارنامه های واقعی قبول شدگان حقوق نشان می دهد یک ترکیب ثابت از درصد دروس برای رسیدن به رتبه های برتر وجود ندارد؛ برخی داوطلبان با درصد بسیار بالا در یک درس خاص و درصد متوسط در بقیه دروس، رتبه های تک رقمی و دو رقمی گرفته اند، در حالی که دیگرانی با پراکندگی متفاوت درصدها، به همان بازه رتبه رسیده اند. همین تنوع است که حداقل درصد قبولی حقوق را به عددی پیچیده تر از یک رقم ساده تبدیل می کند.
در ادامه می خوانید
چند نمونه واقعی از کارنامه های قبولی
در کارنامه های ثبت شده کنکور سال 1400، یک داوطلب دختر با رتبه 12 در منطقه یک، وارد دانشگاه تهران شده در حالی که در درس عربی درصد 100 و در دین و زندگی نزدیک به 93 درصد داشته، اما درصد ادبیاتش تنها حدود 64 بوده است. در همان چرخه، داوطلبی با رتبه 111 در همان منطقه، وارد دانشگاه شهید بهشتی شده با درصدهای نزدیک به 55 در ادبیات و حدود 67 در عربی، یعنی با پروفایل درصدی کاملا متفاوت از نفر اول. این دو نمونه به تنهایی نشان می دهد رسیدن به یک رتبه مشخص، از چند مسیر درصدی متفاوت ممکن است.
چرا ترکیب درصد دروس مهم تر از میانگین کل است
درصد دروس حقوق سراسری وقتی کنار هم گذاشته شود، نشان می دهد ضعف در یک درس می تواند با قدرت در درس دیگر جبران شود، به شرط آن که مجموع ضریب دار نهایی بالا بماند. برای نمونه، داوطلبی با رتبه 162 در منطقه یک، درصد ادبیات نزدیک به 69 و عربی نزدیک به 52 داشته، ترکیبی متفاوت از دو نمونه پیشین، اما در نهایت به رتبه ای نزدیک در همان بازه رسیده است. به همین دلیل تمرکز صرف روی یک درس، بدون توجه به ترکیب کلی، لزوما بهترین راهبرد نیست.
درس دین و زندگی هم در همین کارنامه ها الگوی مشابهی نشان می دهد؛ داوطلب رتبه 12 در این درس نزدیک به نود و سه درصد و داوطلب رتبه 111 نزدیک به شصت و پنج درصد داشته اند، در حالی که هر دو در نهایت به دانشگاه های معتبر تهران راه یافته اند. این تفاوت دوباره تاکید می کند هیچ سطح مشخصی از یک درس به تنهایی برای پیش بینی رتبه کافی نیست، و آنچه اهمیت دارد نتیجه جمعی همه دروس با ضریب واقعی آن هاست.
تفاوت منطقه ای در همین رشته
در منطقه دو، رتبه های پذیرفته شده با درصدهای متفاوتی از منطقه یک همراه بوده اند؛ برای نمونه داوطلبی با رتبه 117 در شهید بهشتی، و داوطلب دیگری با رتبه 205 در علامه طباطبایی، هر دو در همین منطقه، با درصد عربی بالای 74 اما درصد ادبیات پایین تر از 55 پذیرفته شده اند. در منطقه سه هم الگوی مشابهی دیده می شود؛ برای نمونه یک قبولی با رتبه 58 در علامه طباطبایی، و قبولی دیگری با رتبه 139 در دانشگاه اصفهان با درصدهای پایین تر در هر دو درس عمومی. این تفاوت ها یادآوری می کند مقایسه کارنامه بدون توجه به منطقه داوطلب، نتیجه گیری نادرستی به همراه دارد.
ارتباط این رشته با مسیرهای شغلی حقوقی
بسیاری از فارغ التحصیلان حقوق، پس از پایان دوره کارشناسی، به سمت مسیرهای حرفه ای مانند وکالت یا قضاوت می روند، و در همان مرحله دوباره با یک نظام سنجش جدید روبه رو می شوند. کسانی که از همین حالا به این مسیر فکر می کنند، بهتر است بدانند رتبه لازم قبولی وکالت کاملا مستقل از رتبه کنکور سراسری حقوق است و بر اساس تراز آزمونی جداگانه بعد از فارغ التحصیلی سنجیده می شود، نه ادامه مستقیم همین رتبه دانشگاهی.
جمع بندی
با نگاه به این نمونه های واقعی، روشن است داوطلب علاقه مند به حقوق، به جای دنبال کردن یک عدد واحد برای حداقل درصد، بهتر است چند کارنامه واقعی از منطقه خودش را بررسی کند و ترکیب درصدی نزدیک به توانایی های خودش را به عنوان معیار در نظر بگیرد.