مهندسی هوافضا در میان رشته های گروه ریاضی جایگاه خاصی دارد، چون تعداد دانشگاه های دولتی دارای این رشته کم است اما علاقه داوطلبان به آن، به دلیل ماهیت فنی و پرستیژ رشته، همیشه بالا بوده است.
در ادامه می خوانید
عدد واقعی موجود برای هوافضا
بر اساس آخرین آمار در دسترس، رتبه کشوری حدود 4972 برای پذیرش مهندسی هوافضا در دانشگاه آزاد اسلامی گزارش شده است. این رقم برای رشته ای با ظرفیت محدود، عدد قابل توجهی است و نشان می دهد رتبه لازم برای مهندسی هوافضا حتی در مسیر آزاد هم رقابتی باقی مانده، در حالی که در دانشگاه های دولتی معتبر که هوافضا را ارائه می دهند، این رقابت معمولا شدیدتر است.
پردیس های خودگردان و دوره های شبانه دانشگاه های دارای هوافضا هم مسیرهایی هستند که ظرفیت کلی این رشته را کمی بازتر می کنند. با این حال، چون اصل رشته در معدود دانشگاه های صنعتی معتبر تدریس می شود، حتی این مسیرهای جایگزین هم به اندازه رشته های پرظرفیت تر مثل مکانیک، گزینه فراوان در اختیار داوطلب نمی گذارند.
چرا ظرفیت کم، تحلیل رتبه را سخت تر می کند
هوافضا برخلاف مکانیک یا عمران، در تعداد محدودی از دانشگاه های کشور تدریس می شود و ظرفیت هرکدام هم معمولا کوچک است. در رشته هایی با ظرفیت چند نفره، ورود یا خروج چند داوطلب قوی از یک دانشگاه می تواند رتبه آخرین نفر پذیرفته شده را به طور محسوسی جابجا کند. به همین دلیل رتبه یک سال خاص برای این رشته، راهنمای قطعی برای سال های بعد نیست و بهتر است به عنوان یک محدوده تقریبی در نظر گرفته شود.
حداقل درصد قبولی مهندسی هوافضا و نقش دروس فنی
حداقل درصد قبولی مهندسی هوافضا در کارنامه های پذیرفته شدگان معمولا با درصد بالا در ریاضیات و فیزیک همراه است، چون سرفصل های این رشته به شدت به این دو درس متکی است. در نگاه به درصد دروس مهندسی هوافضا سراسری در رشته های نزدیک مثل مکانیک، الگوی مشابهی دیده می شود، جایی که تراز دروس اختصاصی وزن بیشتری نسبت به دروس عمومی در نتیجه نهایی دارد.
بازارکار هوافضا در ایران عمدتا حول صنایع هوایی و فضایی دولتی و چند شرکت دانش بنیان خصوصی شکل گرفته است، حوزه ای محدودتر نسبت به بازارکار گسترده مکانیک یا برق. همین محدودیت بازارکار، در کنار ظرفیت کم دانشگاهی، باعث می شود هوافضا بیشتر انتخاب داوطلبانی باشد که علاقه عمیق به حوزه پرواز و فضا دارند تا کسانی که صرفا به دنبال گسترده ترین بازار شغلی ممکن هستند.
هوافضا مناسب چه داوطلبانی است
داوطلبی که هم به مباحث فنی مکانیک و آیرودینامیک علاقه دارد و هم آماده رقابت روی تعداد محدود صندلی های این رشته است، می تواند هوافضا را در اولویت های اول فرم انتخاب رشته قرار دهد. برای داوطلبانی که رتبه شان فاصله زیادی با رتبه های رقابتی دانشگاه های دولتی معتبر دارد، بررسی تراز قبولی مهندسی هوافضا سراسری در کنار گزینه دانشگاه آزاد، یک مسیر واقع بینانه تر برای رسیدن به این رشته فراهم می کند.
گرایش های هوافضا معمولا شامل آیرودینامیک، سازه های هوایی و جلوبرندگی می شود، هرکدام با تمرکز متفاوت روی طراحی یا تحلیل. داوطلبی که از قبل به یکی از این زیرشاخه ها علاقه مشخصی دارد، بهتر است برنامه درسی دقیق دانشگاه هدف را بررسی کند، چون همه دانشگاه های دارای هوافضا هر سه گرایش را به یک اندازه پررنگ ارائه نمی دهند.
ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر برای بسیاری از فارغ التحصیلان هوافضا مسیر رایجی است، چون بخش قابل توجهی از فرصت های شغلی پیشرفته این حوزه به مدرک کارشناسی ارشد یا بالاتر نیاز دارد. این موضوع باعث می شود داوطلب هوافضا از همان ابتدای انتخاب رشته، مسیر تحصیلی را نه فقط تا مقطع کارشناسی، بلکه در افق زمانی طولانی تری در نظر بگیرد.
جمع بندی برای داوطلبان هوافضا
هوافضا رشته ای است که تصمیم گیری درباره آن باید با شناخت دقیق تعداد و محل دانشگاه های دولتی ارائه دهنده آن همراه باشد، نه فقط با مقایسه یک رتبه با میانگین رشته های مهندسی. کوچک بودن ظرفیت، این رشته را از نظر رقابت با رشته های پرظرفیت تر مثل عمران یا مکانیک متفاوت می کند.