در مقایسه با رشته هایی مثل عمران یا مکانیک، تعداد دانشگاه های دولتی دارای مهندسی پلیمر به مراتب کمتر است، و همین موضوع باعث می شود جدول های رتبه قبولی عمومی برای آن به اندازه رشته های پرمتقاضی به روز و در دسترس نباشد.
جایگاه پلیمر در میان رشته های فنی مرتبط با شیمی
پلیمر از نظر ترکیب دروس به مهندسی شیمی نزدیک است، اما به عنوان یک رشته مستقل با ظرفیت پذیرش کوچک تر در چند دانشگاه صنعتی خاص ارائه می شود. همین ترکیب، ظرفیت کم و شناخته شده بودن پایین تر نسبت به مهندسی شیمی، باعث می شود رتبه لازم برای مهندسی پلیمر نوسان بیشتری از سالی به سال دیگر داشته باشد و نتوان آن را با یک عدد ثابت خلاصه کرد.
برخلاف مهندسی شیمی که تقریبا در هر دانشگاه فنی بزرگ کشور ارائه می شود، پلیمر بیشتر در قالب یک گرایش تخصصی در معدود دانشکده های مهندسی شیمی یا به صورت رشته مستقل در چند دانشگاه صنعتی خاص دیده می شود. این جایگاه، پلیمر را بیشتر شبیه یک مسیر تخصصی برای داوطلبان علاقه مند به علوم مواد می کند تا یک رشته عمومی و پرظرفیت.
چه عواملی حداقل درصد قبولی مهندسی پلیمر را می سازد
حداقل درصد قبولی مهندسی پلیمر نتیجه رقابت داوطلبانی است که این رشته را معمولا نه به عنوان اولویت اول، بلکه در کنار رشته های نزدیک تری مثل شیمی یا مکانیک انتخاب می کنند. این الگوی انتخاب باعث می شود ظرفیت پلیمر گاهی با رتبه های پایین تر و گاهی با رتبه های بالاتر از حد انتظار پر شود، بسته به اینکه چه تعداد داوطلب قوی آن را در اولویت های اول گذاشته باشند.
درصد دروس و اهمیت شیمی و فیزیک
در بررسی درصد دروس مهندسی پلیمر سراسری در کارنامه های نزدیک به این رشته، درصد شیمی و فیزیک معمولا سهم بیشتری نسبت به دروس عمومی در تراز نهایی دارد، چون سرفصل های پلیمر بیشتر حول علوم پایه فنی می چرخد. داوطلبی که در این دو درس عملکرد قوی تری دارد، معمولا در رقابت این رشته و رشته های مشابه آن موقعیت بهتری پیدا می کند.
بازارکار پلیمر عمدتا حول صنایع پتروشیمی، بسته بندی و تولید قطعات پلیمری شکل گرفته است، صنایعی که در سال های اخیر رشد قابل توجهی داشته اند. با این حال، چون شمار فارغ التحصیلان این رشته نسبت به مهندسی شیمی کمتر است، اطلاعات عمومی درباره روند استخدام و رتبه قبولی آن هم به همان نسبت محدودتر منتشر می شود.
راهنمای انتخاب رشته مهندسی پلیمر
به دلیل محدود بودن تعداد دانشگاه های دولتی دارای رشته مهندسی پلیمر، منطقی ترین رویکرد برای داوطلب، بررسی مستقیم دفترچه انتخاب رشته همان سال و مقایسه ظرفیت هر دانشگاه با رتبه شخصی است، به جای تکیه بر آمار چند سال قبل. از آنجا که این رشته معمولا در کنار گزینه های نزدیک تر مثل شیمی در فرم انتخاب رشته قرار می گیرد، ترتیب اولویت ها هم روی نتیجه نهایی داوطلب اثر می گذارد.
گرایش های داخل پلیمر، از فرآیند پلیمریزاسیون تا رنگ و پوشش و کامپوزیت، تنوع قابل توجهی دارند و هرکدام به بخش متفاوتی از صنعت مرتبط می شوند. داوطلبی که هنوز گرایش مشخصی مد نظرش نیست، می تواند در همان سال های اول تحصیل، با کارگاه ها و درس های عمومی تر رشته، مسیر مناسب خودش را در میان این گرایش ها پیدا کند.
مقایسه پلیمر با مهندسی شیمی، به عنوان نزدیک ترین رشته به آن، می تواند به داوطلب کمک کند تصمیم بهتری بگیرد. کسی که به فرآیندهای شیمیایی عمومی تر علاقه دارد، معمولا شیمی را ترجیح می دهد، در حالی که علاقه مشخص به مواد پلیمری و کاربردهای صنعتی آن، پلیمر را گزینه دقیق تری می کند، هرچند ظرفیت پذیرش دومی به مراتب کمتر است.
پلیمر رشته ای است که برای داوطلبی با علاقه مشخص به علوم مواد و شیمی فنی مناسب است، اما تصمیم گیری درباره آن باید با آگاهی از کمیاب بودن داده های عمومی و ظرفیت محدودش همراه باشد. همین کمیابی داده، پلیمر را از رشته های پرداده تری مثل عمران یا مکانیک متمایز می کند.